σημεία των καιρών

...η σύγχρονη μοναξιά μας...

"Χτίζουμε πολλούς τοίχους, αλλά όχι αρκετές γέφυρες"
 Ισαάκ Νεύτων

foto

Είναι καιρός τώρα που διακρίνω μια κάπως απειλητική ατμόσφαιρα με δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά, που επιμελώς εκμεταλλεύεται 
το “νεοφανές σύστημα”, αθόρυβα, επιτηδευμένα 
και με σοβαροφάνεια, ενώ μας οδηγεί στην απομόνωση και στην αποξένωση με την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας.

Όλα τα μέσα, έντυπα και μη, μας ενημερώνουν 
και μας προτρέπουν να κάνουμε τις διάφορες εξωτερικές δουλειές από το σπίτι ή το γραφείο ηλεκτρονικά. 
Αγορές αποστολές, πληρωμές, συναλλαγές, διασκέδαση με μουσική ή κινηματογράφο 
και μέσω κινητής τηλεφωνίας με πλούσια ποικιλία από video ταινίες, home cinema, video games κλπ. (όσοι αντέχουν το κόστος) κι εμείς συνέχεια ενδίδουμε...  Όλα, μέσω διαδικτύου! 

Λίγο η ευκολία, λίγο η ηρεμία, λίγο η εξοικονόμηση χρόνου κι όλα γίνονται πιο easy 
πιο fast, πιο προσωπικά, πιο μοναχικά κι ολοένα χτίζουμε φράχτες ανθρώπινης επικοινωνίας...
Μικρές αδυναμίες, εφικτά όνειρα κι επιθυμίες που μ’ εκλεπτυσμένο τρόπο χειραγωγούνται απ' τις συγκαιρινές κερδοσκοπικές "ακρίδες", που αργά, αλλά σταθερά μας οδηγούν 
σε μια σύγχρονη μοναξιά! 
Η ζωντανή επαφή αποτρέπεται, δεσμοί αποδυναμώνονται, κοινωνικές ομάδες αποθαρρύνονται κι ο “ηλεκτρονικός χείμαρρος” ρέει και περιορίζει δυνατότητες ανθρώπινης συντροφιάς και συνένωσης και σιγά σιγά, χωρίς να μας γίνεται συνειδητά αντιληπτό μένουμε απομονωμένοι και μοναχικοί στα σπίτια μας. 
Θα μου πείτε πως όλα είναι θέμα επιλογής, συμφωνώ, αλλά πόσες φορές έχει ακυρωθεί 
μια πρόσκληση σε φίλους για ένα γεύμα ή καφέ έξω, επειδή θα δουν ταινία ή σίριαλ 
στο σπίτι από internet, ή συνδρομητική  TV? 

Είμαστε πνιγμένοι στην ταχύτητα της εποχής φίλοι μου και δεμένοι 

στο "καινοφανές σύστημα" μοναχισμού με... νηκτική μεμβράνη.

 (Για να μην παρεξηγηθώ δεν συζητώ για υπαρξιακά, εσωτερικά κενά μοναξιάς,  θλίψης κλπ. 

ούτε για την ανάγκη επιλογής ή παροδικής περισυλλογής).

Αναφέρομαι καθαρά στην προώθηση ατομικής δράσης κι επιμονή όλων των μέσων, εταιριών, τραπεζών κλπ. που, ναι μεν διευκολύνουν και καλύπτουν κάποιες βασικές μας ανάγκες, αλλά τελικά μας οδηγούν στη μοναχικότητα, μακριά από την ανθρώπινη εγγύτητα κι επαφή, όπου κανένα ηλεκτρονικό αγαθό δεν συγκρίνεται με συναισθήματα ψυχής. “Ακόμα κι η μοναξιά είναι ωραιότερη όταν μοιράζεται” λένε... 

Ίσως άνοιξα πολλά θέματα μαζί, αλλά με προβληματίζει που περιορίζεται 

και περιθωριοποιείται η προσωπική και η ανθρώπινη συναναστροφή συστηματικά... 

Με την ελπίδα πως θα βελτιώνουμε τα σκάρτα και τ’ άσχημα στη ζωή μας, 

ας υποστηρίξουμε εκείνο, που συνετά λαχταρά ο εαυτός μας! 

...υιοθετείστε ένα χαμόγελο στην ψυχή σας, είναι λυτρωτικό...

<by koko>