26/4/16

ποίημα για το παιδί...

Ηλιαχτίδα

Πως να μετρήσω την αγάπη, 
για ένα παιδί
δικό μου ή του κόσμου
πως να εκφράσω συναισθήματα,
ν’ αφηγηθώ, με λέξεις  ή με λόγια,
μέσα μου, πως να υπολογίσω
όλα εκείνα που μου δίνει
φοβάμαι μήπως  τ’ αδικήσω.
Μια παρτιτούρα μέθης με τυλίγει
κι η μελωδία ξεκινά
σαν ηλιαχτίδα παιδική
ανάμεσα σ’ αισθήματα τρυφερά! 
Ένα παιδί είναι Ζωή
σύλληψη, συναίσθημα, βλέμμα
είναι χαρά, δάκρυ και συγκίνηση ως τ’ αστέρια!
Είναι ένα θαύμα
φιλί, αγκαλιά, χάδι, θηλασμός
είναι στοργή, έγνοια και μαγικός δεσμός!
Ένα παιδί είναι αγάπη
μορφή, έμπνευση, μουσική,
είναι γλυκό νανούρισμα κι αξία ψυχής!
Είναι πυρήνας
με ρίζα, ευαισθησία, φως,
είναι ένας θόρυβος τρυφερός!
Ένα παιδί είναι λατρεία
πλούτος, ομορφιά, αφοσίωση σεβαστή
είναι η αποδοχή μιας νεογέννητης πηγής!
Είναι εξέλιξη
με φλόγα, μέλλον, στόχους, δράση,
είναι το αύριο, με βήματα καρδιάς και από εμάς.
Ένα παιδί χρειάζεται
αγάπη, στοργή, ενθάρρυνση,
αφοσίωση, υποστήριξη, στήριξη, συμπαράσταση
διαφώτιση, εκπαίδευση, συμφιλίωση και κατεύθυνση!
Ένα παιδί είναι Ζωή
πώς να ξεχωρίσω την ανατολή ή τη δύση 
στα μάτια ενός παιδιού, δικό μου ή του κόσμου
αφού όλα βρίσκονται εκεί, ανάμεσα στην αγάπη!


 Με αυτό το ποίημα συμμετείχα κι εγώ στο υπέροχο Συμπόσιο της γλυκιάς  Αριστέας, με θέμα το "παιδί"
όπου μοιραστήκαμε ποικίλες σκέψεις και συναισθήματα! Διαβάστε περισσότερα εδώ!
Ευχαριστώ όλους όσους διάβασαν, στάθηκαν στην "ηλιαχτίδα" με ενδιαφέρον ή μη δεν έχει καμιά σημασία
αξία έχει το μοίρασμα της ψυχής! Αυτές οι ανάγλυφες σκέψεις που χαράζονται με λέξεις, που ταξιδεύουν
και μοιράζονται την ίδια σκηνή με αξιόλογους δημιουργούς κι εκφραστές της ποίησης!
Προσδοκώ έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας κι είναι ανάγκη 
ν' αλλάξουμε πολλά κακέκτυπα ανθρώπων και συμπεριφορών, γι' αυτό συνεχίζουμε να παλεύουμε... 

...Καλή Ανάσταση σας εύχομαι και να περνάτε μαγικά....
by koko 





                                      

30/3/16

άνθη και ...

Μέρες  Άνοιξης



Άνθη στον άνεμο... 
foto


Σαστισμένος ο χρόνος
διαιρεμένος στο τέταρτο της Άνοιξης.
Χελιδόνια ωχρά, στριμωγμένα
μουσκεμένες ανάσες
μονοπάτια φραγμένα
λασπωμένες ελπίδες
όνειρα στο σύρμα χαραγμένα 
σιωπές πληγωμένες
με άνθη και αίμα.
Αταίριαστος ο ήλιος
στα ψυχρά, ύποπτα λάθη
με άοσμα κι αθέατα σπαθιά
foto
μ’ εκπλήξεις, μ’ εκρήξεις,  
με κραυγές κι ενοχές
με έχθρα στυφή
και δρόμους νοτισμένους
με άνθη και αίμα. 
Η θέα της Άνοιξης θολή
κεντά ο άνεμος το δάκρυ της βροχής
στροβιλίζει μοτίβα θλιμμένα  
στον καμβά της οργής
εικόνες και νήματα παγιδευμένα.
foto
Ένα σταθμό, με φιλόξενο βλέμμα
η καρδιά προσπαθεί
αίμα και δάκρυ να στεγνώσει 
χρώμα και φως 
στο ρήγμα της ψυχής να δώσει  
με ανθισμένη φορεσιά
ελπίδες κι όνειρα ν' ανανεώσει!





              Τι κι αν είναι φέτος πελεκημένη η ανεμελιά της Άνοιξης? 
Εκείνη πάντα θα βρίσκει διεξόδους και τρόπους, ν' αναμοχλεύει τα σπλάχνα της,
να ζωηρεύει και να θριαμβεύει στην εποχή της. 
Ας κάνουμε κι εμείς το ίδιο στη ζωή και στη ψυχή μας, φίλοι μου!

  ♦• • • ♦ • • •  • • • ♦ • • •  ♦ • • • ♦ • • • ♦ • • •♦

Με αυτή τη... διάθεση "νουάρ", συνοδεύω τις σκέψεις μου, στο δρώμενο της Αριστέας "Μέρες Άνοιξης" 
και την ευχαριστώ, γιατί διαβάσαμε υπέροχα κείμενα! 
Για περισσότερα λουλούδια παρακαλώ, περάστε από τη γλυκιά μας airis 
<by koko>