20/7/14

στον αχό...

...σμιλεύοντας τη σιωπή



Η φωνή που δεν αγγίζει, πλαγιάζει με βουβές θλιμμένες αμυχές, 
μα, αγρυπνά, πίνει τους ήχους απ' τα σκιάχτρα 
που δεν μπορεί ν' αφουγκραστεί 
και ντύνεται με τη νωπή εσάρπα της σιωπής, 
προσπαθώντας ν' αναχαιτίσει τις άθλιες αγκίδες απ' τις πληγές ... 

Λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων φίλοι μου και άλλων ... παραγόντων
η επικοινωνία μας θα περιοριστεί αρκετά και πριν μου φύγετε για διακοπές 
σας εύχομαι καλό κι ανέφελο καλοκαίρι, ανέμελες κι "ενυδατωμένες" στιγμές 
κοντά και μαζί σε όσους αγαπάτε!
Α! και μην ξεχάσετε να βάλετε μερικά χαμόγελα στην... άκρη
ίσως χρειαστούν σε κάποια φθινοπωρινή συννεφιά!

Να περνάτε μαγευτικά! <by koko>


3/7/14

άλλος για τη βάρκα μας...

" Το  Κύμα"  του Ορχάν Βελή Κανίκ (Orhan Veli Kanık)

Αν κάτσω, μπορώ να σκεφτώ
πώς θα ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος:
foto
δε χρειάζομαι μολύβι και χαρτί,
μόνο ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλά μου.
Μπαίνω στο γαλάζιο
του πίνακα που κρέμεται στον τοίχο.
Μπαίνω. Η θάλασσα με παίρνει,
με τραβάει, με παγιδεύει ο κόσμος.
Πλανιέται κάτι στον αέρα
που μοιάζει με αλκοόλ.
Με τρελαίνει, με συνθλίβει.
Μπορώ ν’ αναγνωρίσω ένα ψέμα όταν το δω.
Είναι ψέμα πως έγινα βάρκα.
Το κρύο νερό στα πλευρά μου είναι ψέμα,
ψέμα ο άνεμος στο φάρο
κι η βενζινάκατος που αγκομαχάει
τις τελευταίες βδομάδες…
Τέλος πάντων,
μπορώ ακόμη ν’ απολαύσω,
να περάσω μερικές όμορφες μέρες
σ’ αυτό το γαλάζιο,
σαν καρπουζόφλουδα που πλέει στο νερό,
σαν αντανάκλαση ενός δέντρου στον ουρανό,
σαν την πρωινή ομίχλη που τυλίγει τις δαμασκηνιές,
σαν την ομίχλη, το πούσι, την αγάπη, τ’ αρώματα…

foto
Ούτε μολύβι ούτε χαρτί
μπορούν να μου χαρίσουν
την ευτυχία. Το ξαναλέω, 
είναι βλακεία
που δεν έγινα καράβι.
Πρέπει να βρίσκομαι συνέχεια
κάπου συγκεκριμένα
κι όχι σαν καρπουζόφλουδα
ούτε σαν φως, ομίχλη, η πούσι…
Σαν άνθρωπος οφείλω να υπάρχω.
(Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας) Ο Ορχάν Βελί γεννήθηκε το 1914 
στην Κωνσταντινούπολη, για περισσότερα πατήστε εδώ.
• ◘ • ◘ • ◘ •
Δυσβάστακτο το άχθος στα κύματα της ζωής, όταν η πίκρα και το άδικο παγιδεύει τους φάρους της ψυχής,
 με άνανθες ελπίδες που σπάει ακόμα και τη δύναμη του ονείρου. 
Νοιώθεις σαν "Βάρκα" φτωχής καταγωγής που παλεύει γενναία με τις χούφτες 
μην τη καταπιεί η απέραντη υγρή σκοτεινή έκταση, μη ναυαγήσει στην ύπουλη αλμύρα, αγκομαχάει μα, 
πίσω απ' το θάρρος κρύβεται η φωνή με βουρκωμένη ευθύνη και μ' αξόδευτο κουράγιο η ψυχή, γιατί... 
σαν "άνθρωπος" οφείλεις να φτάσεις στην ακτή, οφείλεις να συνεχίσεις το ταξίδι του ονείρου με τη λαύρα ορμή της ζωής 
γιατί..."Σαν άνθρωπος οφείλεις να Υπάρχεις" .

"ας αγκιστρώσουμε τ' αρώματα της ζωής μ' ενδόμυχο προσανατολισμό, φίλοι μου" 
< by koko>

Η ανάρτηση μου αυτή συμμετέχει στην όμορφη ιδέα της Πέτρας, "άλλος με την βάρκα μας", 
και την ευχαριστώ πολύ για την πρόκληση!


25/6/14

ποίημα

"Τα κοράλλια της ψυχής"


foto
Όνειρα που διαβαίνουνε σ’ ακρογιαλένιο κύμα
σε άβροχες κι αγνές καρδιές,
που ταξιδεύουνε με ηλιόχρυσες φτερούγες σε ορίζοντα θαμπό, μα προχωρούν, όνειρα που λικνίζονται σαν πέπλο, στο χορό της ζωής
με την ορμή της νιότης, που σαλπάρουν στα μανιασμένα θέλω τους με πυρωμένο ζήλο,
για όνειρα πιο δυνατά κι απ’ τον ήλιο!

Σμήνος οι διψασμένες πεθυμιές
που καίει το ψέμα,
άμμος το μοιρολόι της σιωπής,
όνειρα που στο διάβα τους λαβώθηκαν
κουρνιάσανε στο θέρος της ελπίδας,
και πήραν τη μορφή της αρπαγής,
όνειρα αντίγραφα, συμβιβασμένα
που οι κουρσάροι της ντροπής
λιξεύουν* στη σοδειά τους στοιβαγμένα.

Όνειρα π’ αφήνουν τον λυγμό, στα βότσαλα της μοίρας,
που άναρχοι με λασπωμένους στόχους
θερίζουν τα κοράλλια της ψυχής
όνειρα, θυσία σε τεθλασμένους φόβους,
ματωμένες χορδές οι προσδοκίες
μα κλέβει πνοές η ατσαλένια αντοχή
άγνωρος ο υπνωτισμένος θρήνος
στάζει το πείσμα ελπίδα στο θέρος της ζωής
για όνειρα πιο δυνατά κι απ’ τον ήλιο!

(λιξεύουν* : λιμπίζονται, ορέγονται, επιθυμούν) 

foto
Με αυτό το ποίημα συμμετείχα κι εγώ στο 4ο Συμπόσιο Ποίησης της γλυκιάς μας Αριστέας, όπου με τόση αγάπη και κόπο έχει δημιουργήσει κι εμείς με διάθεση και ανείπωτη χαρά "δοκιμάζουμε" τη φαντασία και το ταλέντο μας σ' αυτή την όμορφη και γιορτινή πρόκληση!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς όλους / όλες, που με διαβάσατε ή με ψηφίσατε, ή με σχολιάσατε και συμπορευθήκαμε όμορφα, δημιουργικά και ποιητικά σ' αυτό το Συμπόσιο! 
                                 ...να υφαίνουμε όνειρα πιο δυνατά κι απ' τον ήλιο 
       φιλιά σε όλους,  by koko 

16/6/14

Αντρέ Μπρετόν

            "Φασματικές στάσεις"                   



"Δεν δίνω καμιά σημασία στη ζωή.
foto
Δεν καρφώνω την παραμικρή πεταλούδα ζωής στη σημασία.
Δεν σημαίνω για τη ζωή.
Μα τα κλαριά του αλατιού τα λευκά κλαριά.
Όλες οι φυσαλίδες από σκιά
Και οι θαλάσσιες ανεμώνες
Κατεβαίνουν και αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μου
Έρχονται δάκρυα που δεν χύνω
Βήματα που δεν κάνω που είναι δύο φορές βήματα
Και που τα θυμάται ο άλλος στην ώρα της παλίρροιας
Τα σύρματα είναι στο μέρος του κλουβιού
Και τα πουλιά έρχονται από πολύ ψηλά 
να κελαϊδήσουν μπροστά σ' αυτά τα σύρματα
Ένας υπόγειος διάδρομος σμίγει όλα τ΄αρώματα..."
Αντρέ Μπρετόν: Φασματικές στάσεις: (Απόσπασμα)


foto
Μέσ' από το διαδίκτυο αλίευσα αυτό το απόσπασμα του Αντρέ Μπρετόν, ένα κείμενο που απαρτίζεται από φράσεις χωρίς σύνδεση, αλλά με μια εσωτερική αισθητική και διάθεση συγκίνησης! Μια φράση του απ' αυτό λοιπόν μ' έβαλε σε σκέψεις: 
"Δεν σημαίνω για τη ζωή"
Αναρωτήθηκα λοιπόν, τι σημαίνει ο καθ' ένας μας για τη "Ζωή"Μια ερώτηση απ' την ανάποδη μεριά. Ας μην πάρουμε τη δεδομένη έννοια της αυτολεξεί. Η κυρία αυτή, άλλους ευνοεί κι άλλους στραπατσάρει, άλλους ταλαιπωρεί κι άλλους εξυπηρετεί, άλλους πληγώνει κι άλλους χαϊδεύει, με πιο κριτήριο όμως, τι είναι αυτό που μας χαρακτηρίζει σημαντικούς, ώστε να έχουμε ή όχι την εύνοια και την θετική της στήριξη!

Είναι τα βιώματα, η μόρφωση, το ταλέντο, είναι η τόλμη η εξειδίκευση, είναι η αντίληψη, η γνώση, είναι η ευφυΐα, η καλοσύνη, οι επιλογές μας, είναι η λογική, ο παρορμητισμός? ή είναι το προκαθορισμένο και το πεπρωμένο που δεν μπορούμε ν' αποφύγουμε!
Είμαστε απλοί διαβάτες στο δικό της δρόμο ώστε να μας εμπλουτίσει μ' εμπειρίες ή είμαστε αιχμάλωτες φιγούρες που περιφέρονται νυχθημερόν στου μόχθου το γρανάζι σαν πολύπτυχα εργαλεία για τ' απόρθητα οχυρά μιας επιλεγμένης κι ευνοούμενης μοίρας κάποιων ευμενών της!  
Τι σημαίνω εγώ για τη ζωή? δεν ξέρω, σημασία για μένα έχει να ζω 
κι όχι απλά να υπάρχω, αυτό προσπαθώ!
εσείς φίλοι μου? 
• ◘ • ◘ • ◘ • ♥ • ◘ • ◘ • ◘
καλή εβδομάδα σας εύχομαι <by koko>


9/6/14

skype...

...εσύ, εμείς κι η υψηλή τεχνολογία! 


Η μέρα χαράζει, το φως παιχνιδίζει ανάμεσα σε σκιάσεις δέντρων, το απαλό θρόισμα των φύλλων πλάθει διαλόγους με το κελάηδημα των πουλιών, που επίμονα μας προτρέπουν στην εκκίνηση του ταξιδιού της νέας μέρας!  

Η σκέψη μου δραπετεύει κοντά σου κι ας είσαι στην αγκαλιά του Ορφέα ακόμα.  
Με 7 ώρες διαφορά από την πατρίδα δεν είναι και λίγες! 
Άλλη μια μέρα στο γραφείο και με ηλιόλουστη προδιάθεση παροτρύνω σκέψεις και συναίσθημα να αντιταχθούν στην πίεση και να επικεντρωθούν στην ώρα που οι συσκευές των επικοινωνιών υψηλής τεχνολογίας θα μας φέρουν 
και πάλι "κοντά". 
Μέσ' από αυτά θα προσπαθήσουμε να μειώσουμε την απόσταση, τη θλίψη, τη νοσταλγία και να πούμε τα νεότερα
από το χθες!
Το γραφείο ως συνήθως ένα πολύβουο μελίσσι, τηλέφωνα, συνεργάτες, πελάτες, παραγγελίες, αποστολές, διαφωνίες, ερωτήσεις, απαντήσεις και οι σπαζοκεφαλιές στην παραγωγή βοηθούν να να τρέξει ο χρόνος σχεδόν αβασάνιστα.
Είναι οι μόνες ώρες που χαίρομαι για το σπριντ του χρόνου!

Από τις 2:00 μ.μ, ο Η/Υ είναι συνδεδεμένος με το Skype, κι η οθόνη διάπλατη περιμένει ν' αναδείξει την εικόνα και τη φωνή σου! Το βλέμμα μου καρφώνεται μόλις πλησιάσω στο γραφείο και τ' αυτιά μου σαν έχουν εξασκηθεί τόσους μήνες στον ήχο της κλίσης, ολοένα νομίζω πως αντηχεί παντού!  

Θα είναι άλλη μια μέρα που θ' ανταλλάξουμε τα νεότερα, εσύ θα μας πεις τα δικά σου, τι σ' εντυπωσίασε, τι καινούργιο αποκόμισες και τι ανακάλυψες κι εμείς, θα κρύψουμε το δάκρυ με χαμόγελο, τον πόνο με άσχετη φλυαρία και την νοσταλγία μας θα την καλύψει η υπερηφάνεια γι' αυτά που με κόπο εσύ έχεις καταφέρει!   

Η ώρα 2:30 μ.μ κι ο γνωστός ήχος προαναγγέλλει την "άφιξη" σου στην οθόνη, παίρνουμε θέση, μα η σύνδεση είναι θολή με τα λεγόμενα pixel, αλλού η εικόνα κι αλλού ο ήχος, πασχίζουμε με αγωνία να βρούμε λύση εσύ από κει κι εμείς από δω για να σε δούμε καθαρά και να σ' ακούσουμε σωστά! 
Επί τέλους ο δορυφόρος συντονίζεται με τις επίγειες γραμμές, οι ματιές μας συναντιούνται, το προσωπάκι σου λάμπει κι αυθόρμητα η παλάμη μου "χαϊδεύει" το μάγουλο σου, εσύ χαμογελάς μα η ψυχή μου αναπλάθει δύναμη και κουράγιο έστω και μ' αυτό το χάδι "αυταπάτης". 
Η φωνή μου ντύνεται με σιωπή και μελαγχολία, κάνει τα πρώτα μας λεπτά βουβά κι αμήχανα, συνυπάρχουν ανάμικτα συναισθήματα συγκίνησης παρηγοριάς χαράς που ακόμα δυσκολεύομαι να ισορροπήσω.    
Βλέπεις ψυχή μου δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία σου και λυγίζω που σε βλέπω σαν "κινούμενη" φωτογραφία. 
Γεμίζω από σένα εικόνες, λόγια, εμπειρίες, διάλογοι με θέματα της καθημερινότητας και της εκεί διαμονής σου! 
Για μία ώρα, αναμετριέται η χαρά με τ' άχαρα σημάδια της απόστασης, ανάσες υπομονής το γέλιο, ο ενθουσιασμός και τα τρυφερά συναισθήματα που εκπέμπεις! 


Ο χρόνος τρέχει, πρέπει να κλείσουμε τη σύνδεση μας λες, να ετοιμαστείς για να ξεκινήσεις τη δική σου μέρα κι εγώ δεν αντέχω να σε χάνω απ' τα μάτια μου, παλεύω ψύχραιμα να σε χαιρετίσω μα δεν τα καταφέρνω, η φωνή μου κομπιάζει δακρύζω και με βλέπεις "όχι πάλι μαμά..." μου λες, κι εγώ συνέρχομαι δεν θέλω η εικόνα της θλίψης μου να σ' ακολουθεί, δικαιολογώντας με σου απαντώ, έτσι είναι "οι μανούλες", τα δάκρυα τους είναι χρυσαφένιες ευχές στο δρόμο των παιδιών τους! 
Φευγαλέες συμβουλές, στιγμιαίες ματιές κι η φόρτιση του αποχαιρετισμού στα ύψη, ένα γλυκό χαμόγελο, απεσταλμένα φιλιά με τις παλάμες κι η αποσύνδεση έκανε το σήμερα χθες.

Ακριβός ο αγώνας της αντοχής και πανάκριβο το βάσανο της απουσίας σου, ψυχή μου, μα χαλάλι το τίμημα, γιατί αξίζεις τ' όνειρο σου! 


Από τις "interne-τικές" στιγμές επικοινωνίας με την κόρη μου που αφοπλιστικά μας χαρίζει 
"λουλούδια" σεβασμού κι  αγάπης, κρίνα υπερηφάνειας και κύματα αισιοδοξίας

καλή εβδομάδα σε όλους... <by koko>

3/6/14

αγάπη...

Το παιχνίδι της αγάπης


Η Κική μας απο το blog Εκφράσου σκέφτηκε 
μια όμορφη ιδέα που έχει να κάνει με την αγάπη. Προτείνει να βρούμε ένα τραγούδι που μιλά γι' αγάπη, να μας εκφράζει και να το συνοδεύσουμε με κάποιο δικό μας κείμενο, ποίημα, σκέψη η διήγημα. Όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να δείτε πληροφορίες Εδω !
Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή

"πως να διαλέξω να σου πω, 
     ακόμα ένα σ' αγαπώ"
Ένα μπουκέτο λόγια
στην κρυψώνα της καρδιάς μου, 
λέξεις σκόρπιες μ' αρωματισμένα σ' αγαπώ
ανεμπόδιστα και μεθυσμένα,
ψελλίζουν τ' όνομα σου,
ακόμα ένα σε λατρεύω θέλω να σου πω!

Σκέψεις και λέξεις χορεύουν,
στο λιοστάσι της ψυχής μου, 
απηχούν ποθητά και τρυφερά σ' αγαπώ
σπάταλα μα σιωπηλά, 
αντιθωρούν τη μορφή σου,
ακόμα ένα σε λατρεύω θέλω να σου πω!

Στο άηχο μαράζι των καιρών,
ανάγλυφες χορδές χαϊδεύουν τις θυσίες της μοίρας 
στο αμοιβαίο σ' αγαπώ,
ανθισμένη αλήθεια η αγάπη στη ζωή μας, 
λατρεύω την αγάπη σου και ναι, 
απλά διαλέγω να σου πω Σ' αγαπώ! 




Το "Woman in Love" είναι ένα δημοφιλές τραγούδι από την Barbra Streisand από το άλμπουμ του '80, "Ένοχος"Το τραγούδι γράφτηκε από τον Barry και Robin Gibb των Bee Gees κι έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια της μουσικής καριέρας της Βarbra! 
Το επέλεξα γιατί έχω πολλές και όμορφες αναμνήσεις με αυτό, γιατί όπως είπε κι ο Antoin de Saint-Exupéry:
"Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, 
αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση" 

• • • • • ◘ ◘ ◘ ◘ ◘  <by koko>  ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ • • • • •

Στο Παιχνίδι της αγάπης συμμετέχουν τα ιστολόγια:

H Ζήνα Μαρνέζη με το blog Κοραλένια λόγια
H Μαρία Παρασκευοπούλου με το blog Συλλέγω στιγμές 
Η Δέσποινα με το blog Μαμά σε κρίση 
Η Μαρία με το blog mytripssonblog
Το Πετροκόριτσο με το blog Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου
Η Αριάδνη με το blog Only you 
H Ελένη Φλογερά με το blog Στα μονοπάτια της φαντασίας μου 
Η Εύη Γκάλαβου με το blog Γυναίκα
H Aριστέα με το blog Η ζωή είναι ωραία
Η Onirokosmos με το blog Οnirokosmos 
H Έλλη με το blog Funky Monkey 
Η Μαρία Νι με το blog Mια ματιά στον ήλιο
Η Xris Kat με το blog Neraidodimiourgies
Η Έλενα Λ. με το blog Μια καλημέρα
Η Μαριλένα με το blog Μarilenaspotofart
Η Vivi με το blog Confusedmindblog 
H Μαρθα με το blog Γίναμε Γονείς 
Η Flore G. με το blog Διαβά-ζω
Η Φλώρα με το blog Texnistories
H Πεταλουδίτσα με το blog Butterfly's World
Η Maria Fe με το blog Η ΖωΗ μΑς ΜιΑ ΕιΚοΝα 
Η Μarilise με το blog Marilise 2
H Κατερίνα Koko με το blog Follow me...σκέψεις, απόψεις
H Κλαυδία με το blog Κάτω από την Ακρόπολη
Η Μαρία Έλενα με το blog Γλυκιά ζωή
Η Ρένα Χριστοδούλου με το blog Δια χειρός Ρένας Χριστοδούλου
Η Κατερίνα Βερίγκα με το blog Positive Thinking Greece
Η Ωραιοζήλη με το blog Κάθε Μέρα...! 
Ο Νίκους Μous με το blog  Αντίθετοι κόσμοι
Η Sofia Sofaki με το blog  happiness-bonheur
Και η φίλη της Barbie που δεν είναι μπλοκερ αλλά θα την φιλοξενήσει η Κική (Εκφράσου)  στο μπλοκ της.

(Ευχαριστώ την Κική που μου έδωσε την ευκαιρία να εκφραστώ και να μοιραστώ μαζί σας αυτό το ωραίο παιχνίδι αγάπης).


• • • • • ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ ◘ • • • • •

26/5/14

το καπνοπωλείο

"Ο κόσμος είναι γι’ αυτούς που γεννήθηκαν να τον κατακτήσουν, κι όχι γι’ αυτούς που ονειρεύονται πως το μπορούν, ακόμη κι αν έχουν δίκιο" Φ. Πεσόα



Το Καπνοπωλείο 
Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα ’μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να ’μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.

Παράθυρα της κάμαρας μου,
Μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι,  (Κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν?), που βλέπει στο μυστήριο ενός δρόμου γεμάτου περαστικούς. Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις.
Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο.
Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα,
Με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων.
Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του τίποτα. 

Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια.
Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω.
Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη
απ’ το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται
μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας
που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου,
και ένα τίναγμα των νεύρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.
Σήμερα είμαι συγχυσμένος, σαν κάποιος που αναρωτήθηκε, ανακάλυψε και ξέχασε.
Σήμερα είμαι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη μου, στην εξωτερική πραγματικότητα του Καπνοπωλείου στην άλλη άκρη του δρόμου και στην εσωτερική αλήθεια του αισθήματος μου, πως όλα δεν είναι παρά ένα όνειρο.
Απέτυχα σε όλα.
Μη έχοντας κανέναν σκοπό, ίσως πράγματι όλα να ήταν ένα τίποτα.
Γνωρίζοντας τι έχω,
γλίστρησα από το παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού, κι ύστερα ξεχύθηκα στον κάμπο με προσδοκίες μεγάλες,
αλλά δεν βρήκα παρά δέντρα και χόρτα,
κι όταν υπήρχαν άνθρωποι δεν ήταν παρά ίδιοι μ’ όλους τους άλλους.
Απομακρύνομαι μ’ ένα βήμα απ’ το παράθυρο και κάθομαι στην καρέκλα. Τι πρέπει να σκεφτώ τώρα?
Πώς να ξέρω ποιος θα γίνω, εγώ που δεν γνωρίζω ποιος είμαι?
Να γίνω αυτός που πιστεύω πως είμαι? Αλλά πιστεύω τόσα πράγματα!
Κι υπάρχουν τόσοι που νομίζουν πως είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα – δεν γίνεται!
Ιδιοφυής? Αυτή τη στιγμή,
Εκατό χιλιάδες εγκέφαλοι ονειρεύονται πως είναι ιδιοφυείς, όπως κι εγώ,
Κι η ιστορία δεν θα καταγράψει, ποιος ξέρει?, ούτε έναν, και τίποτα παρά κοπριά
δεν θα απομείνει από τις μελλοντικές τους επιτυχίες....

Όχι, δεν πιστεύω σ’ εμένα.
Σε κάθε τρελοκομείο, υπάρχουν διαταραγμένοι τρελοί με τόσες πολλές βεβαιότητες!
Εγώ, που δεν έχω καμία βεβαιότητα, είμαι περισσότερο ή λιγότερο εχέφρων?
Όχι, ούτε καν σ’ εμένα.
Σε πόσες σοφίτες και μη-σοφίτες στον κόσμο,
δεν υπάρχουν αιθεροβάμονες της ευφυίας?
Πόσες εμπνεύσεις υψηλές και ευγενείς και διαυγείς –
- ναι, αληθινά υψηλές, ευγενείς και διαυγείς –
Και, ποιος ξέρει, ίσως εφικτές,
δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως του αληθινού ήλιου, μήτε θα ακουστούν από ανθρώπινα αυτιά?
Ο κόσμος είναι γι’ αυτούς που γεννήθηκαν να τον κατακτήσουν, κι όχι γι’ αυτούς που ονειρεύονται πως το μπορούν, ακόμη κι αν έχουν δίκιο. Φερνάντο Πεσσόα

Περίπου 7 χρόνια πριν τον θάνατό του από κίρρωση του ήπατος, ο Πεσσόα γράφει στις 15-01-1928 ένα από τα πλέον συγκλονιστικά, ευαίσθητα, τραγικά, αυτοψυχαναλυτικά,  περιεκτικά κλπ.ποιήματα (?) που έχουν ποτέ γραφεί. 
Πάνω από το διπλάσιο του ίδιου χρόνου σε ώρες, χρειάστηκε ο γράφων για να μεταφέρει στην ελληνική γλώσσα τον ασύλληπτο (και σε δυσκολία) τρόπο γραφής και σκέψης του Πορτογάλου, δαμάζοντας τον ατίθασα ελεύθερο και παιγνιώδη στίχο του, με συνεχείς αναφορές στο πρωτότυπο πορτογαλικό κείμενο καθώς και σε ποικίλες άλλες μεταφράσεις (πλην της ελληνικής, που στο ακέραιο, αν δεν κάνω λάθος, ακόμα εκλείπει – αλλά και να υπάρχει, ποιος κάθεται να ταλαιπωρείται με πνευματικά δικαιώματα, ε?) τόσο ώστε το τελικό αποτέλεσμα να προσεγγίζει όσο είναι δυνατόν το πρωτότυπο.   Πηγή:
• ◘ • ◘ • ◘ • ◘ • ◘ •

Θλιβερές ιαχέςκαθυποταγμένες κι απαρνημένες συνειδήσεις  
της “κομματικής μοίρας”. Βουβές ηδονές φόβου, και πτυχές υποκρισίας, 
απάτριδες κι εξόριστοι απ’ τον ίδιο τους τον εαυτό, γυμνοί με την αδράνεια 
και το τίποτα της ψυχικής τους μοναξιάς!
Αέναη αιώρηση στα αδιέξοδα "τραύματα" που ακόμα δεν βλέπεις... 
...δύστηνε άνθρωπε!  <by koko>

Σ/Σ: Οι φωτογραφίες δεν μου ανήκουν είναι από το inernet
• ◘ • ◘ • ◘ • ◘ • ◘ •