21/4/15

ποίηση

Συμπόσιο Ποίησης


foto
Ανθισμένα βιολιά
Στη φυλλωσιά  τ’ απομεσήμερου
στοχάζεται ο ανθός μιας βουερής ζωής.  
Ταξιδεμένος, στην άρπα του ανέμου,
σαν αχθοφόρος σκόρπιζε
το γέλιο της χαράς κι έαρ δικαίου
ωδίνες φίμωνε με ανάσα στριμωγμένη, 
τη δύναμη αλυσόδενε, 
να μη χαθεί ο δρόμος, στο συρμό που δονεί
του ονείρου την ακτή,
τώρα, πνοή να πάρει έγειρε
γλυκό κρασί αναζητά, στη θέα της ψυχής. 

Η σκέψη του, ατίθασα ξεπόρτισε 
πάνω σ’ ασπρόμαυρες σελίδες 
την άμαξα της νιότης στόλισε
με θύμισες, σιωπές, δοκιμασίες
μα ψάχνει, στη φορεσιά του χθες
το χρόνο ν’ αδειάσει μ’ εαρινές στιγμές

Κι η πεθυμιά, κρυστάλλινη φωνή
ελεημοσύνη του ήλιου αποζητά
να στρώσει αχτίδες, στα όσα στέρησε η μοίρα
να πλέξει η χλόη κι η αυγή, ελπίδα
και το τραγούδι της βροχής,
ανθόφορτα σινιάλα στου ορίζοντα το κρίμα,
τ’ όνειρο να γίνεται κλωνάρι, φως,
στα όσα ακόμα η θυσία τρεμοσβήνει, 
κι ο ανθός να εξαργυρώνει, λάμψη, κι αγάπης κρίνα
να κανακεύει το μίτο της ζωής που τ’ απομένει
έαρ στη μήτρα της ψυχής να νοιώσει
και με ανθισμένα βιολιά το θαύμα της νίκης
στη φτερούγα της γης να κυκλώσει" 



Κάπως έτσι γιορτάσαμε την άνοιξη στο 7ο Συμπόσιο Ποίησης, εκεί,  στο όμορφο, στο ζεστό, στο υπέροχο και στο γνωστό “πυργόσπιτο” της Αριστέας!
Αυτή η αξιοθαύμαστη και φιλόξενη καρδιά, που έχει ανοίξει μια “ουράνια ομπρέλα” 
με παροχές, ιδεών, με ανυστερόβουλη προσφορά, με αγάπη, με δημιουργικότητα, 
με χαρά, με τόση δοτικότητα ψυχής και κυρίως με ανιδιοτέλεια!
Μας σκόρπισε Έαρ, με όμορφα ρόδα έμπνευσης κι αγκάλιασε τα ευφάνταστα έργα μας, που ανέδειξε με περίσσια επιμέλεια, κόπο, χρόνο και βεβαίως με αδιαπραγμάτευτη περιφρούρηση στην εξέλιξη του Συμποσίου! 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην γλυκιά “πυργοδέσποινα” μα και σ’ εκείνους που έκαναν μια στάση, στα “Ανθισμένα βιολιά” με σχόλια ή χωρίς, με ψήφο ή χωρίς, δεν έχει τόση σημασία, όσο έχει για μένα, η χαρά της συμμετοχής, η απόλαυση του ταξιδιού και της διαδρομής! 

♥~~~~~~~~ ♥~~~~~~~~♥

Τ’ Ανθισμένα βιολιά, σαν γλυκιά μελωδία στ’ “απομεσήμερο” ζωής ενός (ανθού) ανθρώπου, με την τέχνη της εμπειρίας, με πείσμα, μ’ ελπίδα, και μ’ αισιοδοξία, μπορεί ακόμα να φτάσει στ' όνειρο που ίσως, να του στέρησε η μοίρα, να νοιώσει την ικανοποίηση τη γοητεία 
και γιατί όχι, να "κυκλώσει" το θαύμα της νίκης! 

♥~~~~~~~~ ♥~~~~~~~~♥
... να περνάτε μελωδικά ωραία...
<by koko>




31/3/15

ν' αγαπάς ...

...Ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι...


Η Πέτρα του Ήλιου 
foto

Ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι,
ο κόσμος αλλάζει όταν δύο εραστές φιλιούνται, 
οι πόθοι ενσαρκώνονται, η σκέψη ενσαρκώνεται, 
φτερούγες φυτρώνουν στους ώμους του σκλάβου, 
ο κόσμος είναι πραγματικός και χειροπιαστός, 
το κρασί είναι κρασί,
το ψωμί ξαναβρίσκει τη γεύση του, 
το νερό είναι νερό,
ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι, 
ν’ ανοίγεις πόρτες, να παύεις να είσαι 
ένα πρωτοκολλημένο φάντασμα
καταδικασμένο στην αιώνια αλυσίδα 
από έναν κύριο απρόσωπο.
O κόσμος αλλάζει όταν δύο όντα κοιτάζονται 
κι αναγνωρίζονται,
ν’ αγαπάς θα πει να γδύνεσαι τ’ όνομα σου [...]
Octavio Paz  (Μετάφραση Γ. Μακρή, απόσπασμα από εδώ)


Με αυτό το υπέροχο απόσπασμα, του Μεξικανού συγγραφέα
σας εύχομαι Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα φίλοι μου, με Υγεία 
κι ο πυρσός της αγάπης να καίει ζεστά, λαμπερά και μελωδικά στην ψυχή σας!

♥~~~~~...βάλτε λίγο παράδεισο στη ζωή σας...~ ♥~~~~
<by koko>
... λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και άλλων παραγόντων δυσκολεύομαι να είμαι συνεπής και ζητώ συγνώμη ....

 ƸӜƷ  be happy ƸӜƷ  


25/3/15

φιλία...

"Δεν υπάρχουν ξένοι εδώ· μόνο φίλοι που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα" 
William Butler Yeats






Είναι αυτές οι συγκινήσεις που σου 
προσφέρει η επικοινωνία, μέσω των λεγομένων 
social media, δλδ. fb, tweeter, blogs κλπ.
Παλιότερα πίστευα ότι ο χώρος του διαδικτύου ήταν ένας τόπος αφιλόξενος, ψυχρός και δεν θα μπορούσε να έχει κάποια αληθινή, φιλική προσέγγιση ή προσιτή επικοινωνία, με πρόσωπα που ανταλλάσσεις απόψεις, σκέψεις, ιδέες, θέσεις, κλπ.
Σιγά σιγά όμως άλλαξα γνώμη, αφού δημιούργησα, όμορφες φιλίες που έχουν αντέξει στο χρόνο.
Με την αμεσότητα του χαρακτήρα τους και χωρίς να τους έχω δει ποτέ από κοντά, αισθάνομαι σαν να τους γνωρίζω χρόνια.
Σε μία από αυτές, θ’ αναφερθώ προσωπικά, σήμερα, (αν κι εκείνη θα διαφωνήσει), αλλά το κάνω καθαρά από δική μου εσωτερική ανάγκη. 
Είναι μια σπουδαία προσωπικότητα, με ήθος και αρχές που σπανίζουν στην εποχή μας, με αντιλήψεις και θέσεις καθάριες που χαίρουν εκτίμησης και τιμής! 
Τη θαυμάζω γιατί είναι ένα πολυτάλαντο πλάσμα με πλούσια,
καλλιεργημένη μόρφωση, με καταπληκτικές εμπνεύσεις, σε εικαστικό, καλλιτεχνικό και πνευματικό επίπεδο και όχι μόνο! 
Απ’ την αρχή της επικοινωνίας μας, με κέρδισε κι έχει κάνει τη ζωή μου πιο ωραία! 
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για εκείνην, αλλά δεν το έχετε ανάγκη, διότι τη γνωρίζετε κι εσείς πολύ καλά!  
Είναι η γλυκιά μας  Αριστέα ή airis
Μου έστειλε, (εδώ και πολύ καιρό) το δώρο που προέκυψε από την κληρωτίδα για τη συμμετοχή μου στο 6ο Συμπόσιο ποίησης, όπως κάνει πάντα, συν ένα επί πλέον! 
Όπως βλέπετε κι εσείς, είναι ένα υπέροχο 
ξύλο κοπής, ένα σαπουνάκι σαν "κόσμημα" και μια ένθερμη καρτούλα με όμορφες ευχές!
Μα είναι καταπληκτικά! Είναι πραγματικά έργα τέχνης! 
Ήδη έχουν λάβει σημαντική θέση στο σπίτι και την καρδιά μου! 
Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, αυτά τα γλυκά και υπέροχα συναισθήματα, που απλόχερα μου χάρισε και παράλληλα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ίδια! 
Αριστάκι μουΈνα μεγάλο, αληθινό κι απλό,
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" 
κι όπως είπε κι η Nikki Giovanni:
"Δεν θέλω να είμαι κοντά σου, για τις σκέψεις που μοιραζόμαστε, 
μα για τις λέξεις που ποτέ δεν χρειάζεται να πούμε" 



μ' εκτίμηση, με σεβασμό, με αγάπη
<by koko>

Η Αλεξάνδρα, (woman in blogs) έχει μια “ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων”
και μας καλεί να δοκιμάσουμε νέες εμπειρίες και να μοιραστούμε χαμόγελα! 


21/3/15

ποίηση...

"η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα"
 Γ. Σεφέρης 


Τα τρύπια χέρια

"Εγώ δεν έχω να σου δώσω τίποτα" είπες. 
"Τίποτα, Είναι τρύπια τα χέρια μου".
Ενώ
τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ μου τον έφερνες.
Κι η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ.
Κι’ όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη. Κι η βροχή
σαν ένα διάφανο έπεφτε φως` αραιή, απαλή,
σαν καλωσύνη σε λουλούδια. Βαθιά στην καρδιά μου
σιγοψιχάλιζε ένα φως σαν στριμμένο μετάξι.
Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο, γιατί εσύ,
κρατούσες κάτι σαν γρανίτη ή βαρύ φως. Γιατ’ είχες 
εσύ τα χέρια σου γιομάτα. Τόσο, που 
μόλις εσήκωνες το βάρος. Μόλις που μπορούσες
να ορίζεις το βήμα σου.
Γιατ’ είχες τα χέρια σου
φορτωμένα με πέτρες κομμένες απ’ το
λατομείο του ήλιου.
Απ’ αύριο
θ’ αρχίζω να χτίζω.
Νικηφόρος Βρεττάκος

♥~~~~~~~ ~~~~~~~
foto  και λίγο από μένα
Η Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου.
Η αρχική έμπνευση ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα ο οποίος το 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων 
να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, με εισήγηση του, στον ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλο προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων και με την ποιήτρια Λύντια Στεφάνου να προτείνει, ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, ημέρα εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση. Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με εισήγηση του συγγραφέα Βασίλης Βασιλικού, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO. Περισσότερα...

“Ό, τι και εάν ανακαλύψουμε εμείς, μετά από λίγο πληροφορούμεθα ότι το είχε ανακαλύψει
ο μικρός αυτός λαός των Ελλήνων πολλούς αιώνες πρωτύτερα”  Φ. Νίτσε 

♥~~~~~~~~ ♥~~~~~~~~♥

Διαπνέοντας κοιτάσματα χρυσού  ποιητών, στα κύματα του χρόνου...  

"Η αμοιβή της ποίησης δεν είναι η φήμη ή ο έπαινος, αλλά η μέθη. Αυτός είναι ο λόγος 
που τόσοι ατάλαντοι ποιητές αρνούνται να ζήσουν χωρίς αυτήν"  Χ. Βλαβιανός
~~
"Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω"  Ν. Βρεττάκος 
~~ 
"Η ποίηση έγινε, για να διορθώσει τα λάθη του Θεού ή, εάν όχι, τότε για να δείχνει 
πόσο λανθασμένα εμείς συλλάβαμε τη δωρεά Του" Ο. Ελύτης 
~~  
"Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες - πόρτες κλειστές σ' ερημωμένα σπίτια και πόρτες 
ανοιχτές σε ήμερες συγυρισμένες ψυχές"  Γ. Ρίτσος 
~~  
"Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε 
το πρόσωπό μας"  Μ. Αναγνωστάκης
~~  
"Η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση, η ποίηση ομιλούσα ζωγραφική" Πλάτων
~~  
"Αν κάποιος μάθει καλά ελληνικά, μπορεί να βρει σχεδόν "ολόκληρη την ποίηση" 
στον Όμηρο..." Έζρα Ουέστον Λούμις Πάουντ
 ~~ 
"Δεν θα βρεις την ποίηση πουθενά αν δεν κουβαλάς κάποια μαζί σου" Τζοζέφ Ζουμπέρ
~~  
"Είναι δύσκολο να μάθει κανείς τη ζωή διαβάζοντας ποίηση. Κι όμως, κάθε μέρα 
υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν δυστυχείς επειδή τους λείπουν αυτά 
που βρίσκονται μέσα στα ποιήματα" Κ. Γουίλιαμς 
~~  
"Η γνήσια ποίηση μπορεί να επικοινωνήσει πριν γίνει νοητή. Το νόημα θα το συλλάβει πρώτα η ψυχή κι έπειτα ο νους" Τ. Έλιοτ 
~~  
"Η ομορφιά καραδοκεί. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών" Μπόρχες
~~  
"Η ποίηση είναι η μουσική των λέξεων" Κ. Γκέμπελ 
~~ 
"Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε" Έντγκαρ Άλαν Πόε 
~~
"Η ζωγραφική είναι ποίηση που βλέπεται, αλλά η ποίηση είναι ζωγραφική 
που ακούγεται" Λεονάρντο Ντα Βίντσι




να έχετε όμορφες, ανοιξιάτικες και ποιητικές στιγμές
<by koko>

17/3/15

στη ζωή...

"Η αληθινή ευτυχία είναι κατασκευασμένη από μια περίτεχνη σύνθεση θυσιών"
 Κωνσταντίνος Τσάτσος




να περνάτε μαγικά

♥~~~~~~~~~~~~~~

<by koko>



16/3/15

τα ’μαθες...

Τα ’μαθες έτσι ? τα κατάφερες! ο   Βαγγέλης έφυγε...         Πως νοιώθεις?



foto
Πως νοιώθεις?
Σ’ εσένα μιλάω, ναι σ’ εσένα, 
που κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις του “ηθικού αυτουργού”
Πως νοιώθεις?
εσύ, που ασκούσες λεκτική βία,
κι εκείνος, σου ανταπέδιδε χαμόγελα
εσύ, που τραυμάτιζες το σώμα του 
με σκοινιά κι εκείνος σου ζητούσε συγνώμη,
Πως νοιώθεις?
εσύ, που του έδενες τα μάτια
κι εκείνος έδειχνε υπομονή
εσύ, που τον έκλεινες στην ντουλάπα
κι εκείνος σου τραγουδούσε,
Πως νοιώθεις?
εσύ, που τον απειλούσες,
κι εκείνος σε αποζημίωνε με καλοσύνη
εσύ, που ασκούσες σωματική και ψυχολογική βία
κι εκείνος σ’ αντάμειβε μ’ ευγένεια,
Πως νοιώθεις?
εσύ, που κατάφερες να ικανοποιήσεις το κόμπλεξ του καθωσπρεπισμού, του μίζερου εγωισμού και του αρρωστημένου ρατσισμού σου;
Πως νοιώθεις?
που η κοινωνική σήψη σε βοήθησε με την ανοχή, τον συντηρητισμό, την υποκρισία, την εσωστρέφεια και τη σιωπή της, να θέτεις υπό ομηρία τη διαφορετικότητα συνεσταλμένων κι ευαίσθητων ανθρώπων, με σημαντικά κι αξιακά πρότυπα μεν, αμετάθετα σε τέτοιου είδους τακτικές δε. 
Πως νοιώθεις?  
που ο νόμος ενδεχομένως θα σε απαλλάξει από μια παραδειγματική τιμωρία,
που η τοπική κοινωνία μάλλον συντονισμένη θα σε απενεχοποιήσει, θα σε προστατέψουν
οι κάθε ανευθυνο-υπέυθυνοι
κι εσύ ελεεινέ υπάνθρωπε,
θα προσπαθείς να ξεφύγεις απ’ τις εικόνες που ο ίδιος έβαψες με αίμα,
θα επιχειρείς ν’ απομακρύνεις τις μνήμες κακοποίησης ενός αθώου  
ναι, εσύ άθλιε κτηνάνθρωπε,
θα παλεύεις ν’ απαλλαγείς απ’ την ίδια σου τη μούρη που θα καθρεφτίζεται παντού,
θα δοκιμάζεις ν’ αποδράσεις απ’ τις τύψεις κι όλα όσα μαγαρίζουν το σακατεμένο σου μυαλό, αλλά θα είσαι πάντα αιχμάλωτος της δικής σου φυλακής, θα σε παιδεύει 
η πραγματικότητα και θα κοχλάζει μέσα σου το άδικο. 
κι όσο θα οχυρώνεσαι πίσω απ' τη θανατηφόρα 
ασχήμια της συνείδησης σου και την ταμπέλα του ηθικού αυτουργού... 
...η σιωπή του Βαγγέλη, ηχηρά θα σου θυμίζει, 
πως κάποτε είχες την πολυτέλεια να χαμογελάς...

"ένα λουλούδι  στο λουλούδι"

...όσο κι αν η οργή μας ξεχειλίζει
όσο κι αν μας πληγώνουν οι αντιανθρώπινες συμπεριφορές
αξίζει, να το μετατρέψουμε ως θετικό φορτίο 
και να βοηθήσουμε ο καθ' ένας απ' την πλευρά του, 
να σταματήσουν εδώ, αυτά τα φαινόμενα...
<by koko>



11/3/15

εσωτερικότητα...

"Είναι πιθανόν, ότι θα φανταζόσουν το πρόσωπό σου
σαν μια εξωτερίκευση του εαυτού σου
 κι αν ξαφνικά κοιταζόσουν στον καθρέφτη,
θα καταλάβαινες ότι εσύ δεν είσαι το πρόσωπο σου"
Μίλαν Κούντερα




foto από internet
Κοιτώντας μέσα στον καθρέφτη, 
αντανακλά αυτό που μεταφράζει η ψυχή μας?

Πολλές φορές προσπαθούμε ν’ αναγνωρίσουμε εκείνη τη μορφή που αντανακλά
συναισθήματα, άλλοτε οικεία, άλλοτε ασαφή 
ή γριφώδη, άλλοτε κρυφά ή ανώνυμα κι άλλοτε εντελώς ξένα προς εμάς.
Στεκόμαστε μπροστά του, με βλέμμα σαν εκκρεμές, ανάμεσα στο ορατό και το αθέατο, ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα, προσπαθώντας  ν’ αντιληφθούμε τι μας εκπέμπει το εσωτερικό του εαυτού μας.
Ψάχνουμε, (μάλλον) το χαμένο εαυτό μας, (ίσως) τα δικά μας θέλω, (πιθανόν) τις δικές μας ανάγκες.
Είναι χρήσιμο κατά διαστήματα, ν’ αντιπαραβάλλουμε, στοχασμούς και συναισθήματα, με την εικόνα “είδωλο” επιχειρώντας μια σχετική αποστασιοποίηση και με αυστηρή ματιά να φιλτράρουμε όσα αναζητούμε.
Αν τα καταφέρουμε, λένε, η όλη διαδικασία παράγει ενέργεια και δημιουργεί εσωτερικά κίνητρα αυτοβελτίωσης, αυτοσεβασμού και προσωπική ανάπτυξη. Ως εδώ καλά!

Τι γίνεται όμως όταν συμβαίνει, η αντανάκλαση να μην μας αρέσει?
Ψάχνουμε εκείνο το “ψεγάδι” που θα διαστρεβλώσει την αλήθεια μας, 
ή απλά θα συμφιλιωθούμε, όπως - όπως συνειδητά, με την εικόνα μας?

Προσωπικά, προσπαθώ να μην ξεχνώ ποια είμαι κι εκείνο το άτομο 
που με κοιτάει στον καθρέφτη να είναι οικείο κι αγαπημένο.
Αγωνίζομαι, στο να μη χάσω την αίσθηση της Α-λήθειας
από της ψυχής μου τα μάτια!
Πιστεύω, πως όταν οι σκέψεις μας είναι συμβατές κι αφοσιωμένες 
με την εσωτερικότητα μας, 
όταν οι πράξεις υπηρετούν με καθαρότητα συνείδησης τις αξίες μας, 
τότε μπορούμε να εξελιχθούμε να βελτιωθούμε σαν άτομα,
να έχουμε συναισθηματική ευημερία 
και η “αντανάκλαση” να είναι θετική, ελκυστική, μοναδική
και κυρίως αληθινή!

• ◘ • ◘ • ◘ • ◘ • ◘ • ◘ • ◘ •

...εστιάζετε σ’ αυτά, που σας αξίζουν στη ζωή... 
<by koko>

• • • • • • •  • • • • • • •