16/4/14

Δεύτε...

...Λάβετε Άγιο Φως





"είθε να δώσει  υγεία, 
λαμπρότητα
εσωτερικής γαλήνης 
κι ελπίδα σε όσα 
η ψυχή χαράζει" 



Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους! <by koko>


Τα λέμε σε μερικές μέρες πάλι, γιατί, η ζωή αξίζει να την αλλάζεις πότε - πότε.... 


13/4/14

...με

"Χάδια του ανέμου"



Ένα χνάρι υποταγής στη σκιά του ονείρου
απίθωσε, στο φως των ματιών σου
άφησε σημάδι πόθου,
που ευωδιάζει Άνοιξη, ο γόνος της αγάπης μου
κι η επιθυμία πεισματικά βουβή δίπλα σου!

Παγιδευμένα λόγια στις όχθες του μυαλού
η καρδιά αθροίζει παλμούς
κι η σιωπή σαν μουσική γλιστρά στους ανέμους
που μαζί σου αθώα, με φιλιά ηδονικά χορεύει
στην τροχιά της μέθης, λαχάνιασε η φαντασία!

Αναβρύζει η ψυχή φλύαρο πάθος,
χέρια που σπέρνουν ένοπλα χάδια,
δανείζομαι το όνειρο, το δισταγμό της ηδονής να δαμάσω
να θρυμματίσω ενοχές και ν’ αφεθώ στην  Αναγέννηση
που τα κορμιά ευάλωτα υφαίνουν τη ζωή.

Στη ταλάντευση του ονείρου σαν Άνοιξη να μείνω
εκεί, που ασκείται η αγάπη με χάδια του ανέμου
το στέμμα της εικόνας σου η μοναξιά μου να φορέσει
την Αναγέννηση που ζω ψιθυριστά, λαθραία να αμπαρώσω
στη χέρσα τη ζωή μου, με ψίχουλα φιλιά να μη ξυπνήσω!

♥ ♦ ♥ ♦ ♥ ♦ ♥

Με αυτό το ποίημα συμμετείχα στο 3ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε 
η αγαπημένη και γνωστή σε όλους μας Αριστέα, 
"η ζωή είναι ωραία" , δίνοντάς μας δύο υπέροχες λέξεις, Άνοιξη και Αναγέννηση!
Χαιρετήσαμε την ιδέα και με συντροφική διαδρομή "ταξιδέψαμε" με 24 εκπληκτικά ποιήματα, χωρίς το τραύλισμα του "εγώ" 
χωρίς τον επίδεσμο "αμφισβήτησης", αλλά με αγάπη απέναντι στην ποίηση, 
απέναντι στη σκέψη και την έκφραση! 
"...κι εσύ πλανόδιε αν δεν το αντέχεις, μάθε να σωπαίνεις..." <by koko> 

Ευχαριστώ όλους όσους ξαποστάσατε "στα χάδια του ανέμου" 
κι ευχαριστώ προσωπικά την γλυκιά μου Αριστέα για την άψογη φιλοξενία της!  

9/4/14

Ιστορίες του καφενέ

...η συνέντευξη



Το ραντεβού ορίστηκε, το τηλέφωνο έκλεισε κι εγώ σε λίγο έπρεπε να φύγω για το σημείο συνάντησης. Τόσο καιρό περίμενα μια συνέντευξη με την κ. Αναΐς μην φτάσω και καθυστερημένα. Αν και βροχερή μέρα δεν είχε κίνηση κι ευτυχώς έφτασα έγκαιρα στον “Καφενέ” του κυρ Μιχάλη. 
Περιμένοντας την, είχα στο μυαλό μου πως θα συναντήσω μια τυπική και σοβαρή μεγαλοκοπέλα, επειδή θεωρείται επιτυχημένη και ταλαντούχα στον χώρο της κι όλες αυτές οι κάπως επώνυμες έχουν μια υπεροπτική συμπεριφορά.

Έδωσα στον κυρ Μιχάλη την παραγγελία, βολεύτηκα στην χαμηλή πολυθρόνα μου κι έριχνα διερευνητικές ματιές γύρω μου. Είναι ένα όμορφο και ήσυχο καφέ, στυλ ‘70ς με ντεκόρ από παλιά, κομψά αντικείμενα τέχνης που κοσμούσαν θαυμάσια άχαρες γωνιές στον περιβάλλοντα χώρο.
Αρχίζω να ξεφυλλίζω ένα έντυπο αρχιτεκτονικής κι εσωτερικής διακόσμησης, περισσότερο ενημερωτικά, επειδή αφορούσε το αντικείμενο της καλεσμένης μου. 
Ωστόσο ήρθε κι ο ελληνικός καφές μου, συντροφιά με γευστικά λουκουμάκια. Δεν είχε πολύ κόσμο και στο διπλανό τραπεζάκι καθόταν μια νεαρή, συμπαθητική κοπέλα, με κοντό καστανό μαλλί. Ο μισοτελειωμένος καφές της, δήλωνε πως περίμενε αρκετή ώρα μόνη κι έδειχνε λίγο σαστισμένη.
Ένα σομόν μαντήλι γύρω απ’ το λαιμό της, μάταια προσπαθούσε να μεταδώσει ένα ζωηρό βλέμμα στο θλιμμένο και χλωμό της πρόσωπο!
Φαινόταν ανήσυχη και πότε – πότε της ξέφευγαν κάτι φωνήεντα σκόρπια, προσπαθώντας να σχηματίσουν λέξεις, μα εκείνη διακριτικά τα στρίμωχνε κάτω απ’ τα λεπτά της χείλη και κοιτώντας μ’ έντονη νευρικότητα το μικροσκοπικό της ρολόι, έριχνε αμήχανες ματιές προς την πόρτα εισόδου. Το ραντεβού της καθυστερούσε όπως κατάλαβα, μα και το δικό μου επίσης. 
Ο χρόνος κυλά αλλά προσπαθώ να μην παρασυρθώ στη δίνη του κι απλά απολαμβάνω τον καφέ μου, απαντώ στις επίμονες κλήσεις κι απαιτητικές ερωτήσεις του αρχισυντάκτη μου, όταν ακούω από το διπλανό τραπεζάκι την κυρία να φωνάζει και με τεντωμένο χέρι να προσκαλεί έναν κύριο που μόλις μπήκε.
- Ερρίκο εδώ, εδώ έλα, ψέλλισε με μια χαρμολύπη θα έλεγα.
Έρχεται και κοντοστέκεται ένας κύριος ψηλός, ευθυτενής, γύρω στα 40 μ’ ένα κομμάτι εφημερίδας διπλωμένο στο χέρι σφιχτά κι ένα φθαρμένο καρό καπέλο στο κεφάλι.
– Τι γίνεται, γιατί επιμένεις να με δεις? τι θέλεις? αφού τα 'παμε δεν τα 'παμε? τι ρωτάει, ορθά, κοφτά.
- Έ, να, απαντάει εκείνη, σκέφτηκα, αφού δεν έρχεσαι στο σπίτι, να συναντηθούμε εδώ, κάθισε όμως λίγο σε παρακαλώ μην είσαι όρθιος, θέλω να σου πω....
- Σου είπα, τη διακόπτει εκείνος με υψωμένη τη φωνή, δεν έχω άλλο χρόνο μαζί σου, πρέπει να αλλάξω ρότα στη ζωή μου, πρέπει να φύγω, πρέπει να το κάνω για τη μάνα μου, για τους δικούς μου, πρέπει να κάνω ένα βήμα παραπέρα, πρέπει να το αποδεχθείς και πρέπει να σταματήσεις να μου τηλεφωνείς, κατάλαβε το....
- Αυτό προσπαθώ να καταλάβω του απαντάει εκείνη, τόση ώρα μου λες πρέπει το ένα πρέπει το άλλο, αλλά για το πρέπει της σχέσης και της αγάπη μας δεν έχεις να πεις κάτι... 
- Εκείνος σιωπηλός αυτή τη φορά, έκανε μικρούς βηματισμούς πέρα – δώθε, ώσπου ήρθε ο κυρ Μιχάλης να πάρει την δική του παραγγελία.
- Καθίστε κύριε, τραβάει την καρέκλα ο κυρ Μιχάλης κι επί τέλους ο Ερρίκος κάθεται μεν απρόθυμα δε. 
- Τι θα πάρετε; τον ρωτάει, κι εκείνος απαντά, "φαρμάκι", α, σκέτο καφέ θέλετε κύριε?
- Όχι, έναν μέτριο διπλό, η ζωή μου είναι φαρμάκι... είπε ξεφυσώντας.
Ά, δε βαριέστε, λέει με χαμόγελο ο κυρ Μιχάλης, έχει βάσανα η ζωή, αλλά το κατά πως την κουμαντάρεις έχει σημασία, ζάχαρη την τάισες γλυκό θα σου δώσει, πικρό την πότισες φαρμάκι θα σου δώσει, ότι την ταΐσεις αυτό θα σου δώσει κύριε κι έφυγε για την παραγγελία.
- Ξέρεις, συνέχισε η κοπέλα, θέλω να σου θυμίσω πως νοιώθω για σένα, για τις στιγμές και τα χρόνια που ζήσαμε, για τα όνειρα που κάναμε μαζί, εσύ μου έλεγες...
 - Ότι είχαμε πάει και τέλειωσε, απαντάει εκείνος απότομα, μου έτυχε αυτό το προξενιό κι είναι ευκαιρία, αυτή έχει λεφτά που θα ξελασπώσουμε όλοι στην οικογένεια και δεν πρέπει να την χάσω, δεν πρέπει, την απόφαση μου την έχω πάρει, τέλος, φώναξε δυνατά κι ακούστηκε σε όλο το μαγαζί.
Έπειτα σιωπή. Γυρίσαμε όλοι με τρόπο προς το μέρος τους.
Η κοπέλα βουβή σκούπιζε τα δάκρυα της, εκείνος κακόκεφος και σοβαρός δίπλωνε ξεδίπλωνε εκείνο το κομμάτι εφημερίδας και κοίταζε έξω απ’ το παράθυρο, μάλλον για ν’ αποφύγει τα βλέμματα των θαμώνων. 
Τα λεπτά ωστόσο περνάνε, γίνονται τέταρτα, γίνονται μισάωρα κι εγώ ακόμα περιμένω την κ. Αναΐς που δε λέει να φανεί κι αναρωτιέμαι, μήπως έπαθε κάτι. Μπαίνω στη
σκέψη, του γιατί και του διότι έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι και δεν μου είναι εύκολο ν' αποδεχτώ την αδιαφορία της κι αρνούμαι να παραδεχτώ, πως αγνοεί, τον προϊστάμενο μου, το γνωστό κι έγκυρο έντυπο μέσο κι εμένα την ίδια φυσικά, που κινδυνεύω να χάσω τη δουλειά μου, διότι αν δεν έρθει εκείνη, εγώ δεν έχω κάποιο άλλο θέμα να καλύψω το 2/σέλιδο κενό της πολυπόθητης συνέντευξης και πολύ εύκολα θα μου δείξουν την έξοδο... Κι έπειτα σου λένε ότι οι κακές γλώσσες φταίνε που διαδίδουν φήμες άσχημης συμπεριφοράς κι αγένειας των επωνύμων. 
Δοκιμάζω να επικοινωνήσω εγώ μαζί της, όταν ακούω έναν γδούπο κι έντονες φωνές, πάλι απ’ το διπλανό τραπέζι με το γνωστό πια ζευγάρι, γυρίζω και βλέπω την κοπέλα λιπόθυμη στο πάτωμα και τον Ερρίκο να της λέει, έλα τι έπαθες τώρα, σήκω Θάλεια με κάνεις ρεζίλι, γ@μ@το μου, βάζει την μεσοκομμένη εφημερίδα κάτω απ’ τη μασχάλη, (που δεν την έχει αφήσει στιγμή απ΄την ώρα που ήρθε), και προσπαθεί να τη σηκώσει τραβώντας την από τα χέρια.
Έρχεται κι ο κυρ Μιχάλης έντρομος, μα τι έγινε, τι έπαθε η κοπέλα, πλησιάζει κι ένας νεαρός που κοντοστεκόταν πιο πέρα κι ενώ νοιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά, επιχειρώ να βρεθώ κι εγώ δίπλα της με χαρτομάντιλα και μια βεντάλια στο χέρι, μήπως φανούν χρήσιμα, μήπως απαλύνουν τα σκληρά λόγια του Ερρίκου, που όπως κατάλαβα ήταν ανέτοιμη κι αδύναμη να τα αποδεχτεί. 
Η Θάλεια όμως ήταν κάτωχρη και σπαρταρούσε από αναφιλητά κι απ’ τα μπλαβιασμένα της χείλη έβγαιναν άναρθρες λέξεις χωρίς νόημα.
Ο κυρ Μιχάλης, παροτρύνει τον Ερρίκο να την ξαπλώσει στον διπλανό καναπέ κι εκείνος θα καλούσε το 166. Πράγματι, εκείνος την σήκωσε στα δυο του χέρια τη φιλούσε στο πρόσωπο και συγκινημένος την ακούμπησε απαλά στον ταλαιπωρημένο καναπέ κι εμείς οι υπόλοιποι σιγά σιγά απομακρυνθήκαμε. 
Προσπαθώ ωστόσο να επικοινωνήσω με την καλεσμένη μου, διότι ο χρόνος εκπνέει, αλλά μάταια. Σκέφτηκα να περιμένω δέκα λεπτά ακόμα και μετά αδιαμαρτύρητα να δεχτώ την όποια επίπληξη από τους ανωτέρους μου. Ήδη αντηχούν τα λόγια τους στ’ αυτιά μου, "δεν υπάρχουν δικαιολογίες, Ηλιάνα,το αποτέλεσμα μετράει"...
Ο θυμός, η αγανάκτηση κι εγώ πίναμε τις τελευταίες γουλιές κι έριχνα φευγαλέες ματιές στην Θάλεια. Όσο εκείνη πάλευε με την δυσφορία και την ασθενική της κατάσταση, ο Ερρίκος δακρυσμένος της κρατούσε το χέρι, της χάιδευε το μέτωπο και της σιγοψιθύριζε. Κατά διαστήματα έπιανε κι εκείνο το κομμάτι της εφημερίδας, σαν να ήθελε να τ’ ανοίξει, αλλά μετά το έσφιγγε περισσότερο στη παλάμη του.
Εκείνη δεχόταν σιωπηλά το κάθε του άγγιγμα, κάθε του ψίθυρο, αρκεί που ήταν απ’ τον Ερρίκο της και σιγά σιγά έδειχνε να βελτιώνεται κι η όψη της.
Ο κυρ Μιχάλης κατά διαστήματα ρωτούσε για την κατάσταση της και σαστισμένος κοίταζε το δρόμο μήπως και φανεί το ασθενοφόρο, ώσπου άξαφνα φωνάζει, ά, ήρθε επί τέλους παιδιά, ήρθε.  
Μόλις το είδε ο Ερρίκος, σκύβει στην αγκαλιά της έτσι όπως ήταν ξαπλωμένη κι αρχίζει να της μιλάει λίγο πιο δυνατά.
Το ξέρεις ότι κι εγώ σ’ αγαπώ, το ξέρεις ότι δεν θέλω να χωρίσουμε, έχω τρελαθεί με τόσα οικονομικά προβλήματα αλλά δεν θέλω να σε χάσω και να γ@μ@το μου, πετάει με δύναμη στο πάτωμα εκείνο το κομμάτι εφημερίδας που τόση ώρα κρατούσε σφιχτά, και ξεδιπλώθηκαν από μέσα δυο μπλε τετράγωνα χαρτάκια που έμοιαζαν σαν εισιτήρια. Να, δες, παλεύω για ν' αντέξω να φύγω από σένα, αλλά τελικά δεν μπορώ. Πάμε να φύγουμε Θάλεια μου, η καινούργια μου δουλειά είναι στη Θεσσαλονίκη πάμε εκεί να ζήσουμε ... 
Κι εκείνη ψέλλισε, όταν την πήρε αγκαλιά πηγαίνοντας την στο ασθενοφόρο, κι εγώ σ’ αγαπώ καλέ μου κι εγώ, καταβεβλημένη, αλλά εμφανώς χαρούμενη...

Βλέποντας τους σκεφτόμουν, ίσως και να τα καταφέρουν, η αγάπη, άλλοτε δακρύζει κι άλλοτε ελπίζει κι όπως έχει πει κι ο  
Π. Κοέλο:
“Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της” 
Όπως θα έχετε καταλάβει το δικό μου ραντεβού μου δεν ήρθε ποτέ, αλλά ευτυχώς ο Ερρίκος και η Θάλεια μόλις μου έδωσαν το "θέμα" που θα ανταλλάξω με την... γκρίνια του αρχισυντάκτη μου! 
“Ανθρώπινες διαδρομές που ανασαίνουν με αγάπη 
και πορεύονται με σημάδια ψυχής”

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στις Ιστορίες του καφενέ.
<by koko>             
   
Οι Ιστορίες του καφενέ είναι μια ιδέα 
της Μαρίας Κανελάκη με την επιμέλεια της Αριστέας


Συμμετέχουν τα εξής ιστολόγια:

Δημήτρης Ασλάνογλου, θα φιλοξενηθεί από την Αριστέα
Γλαύκη, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βερίγκαhttp://positive-thinking-greece.blogspot.gr
Κλαυδία, θα φιλοξενηθεί από http://pistos-petra.blogspot.gr/
Κατερίνα Βαλσαμίδη, http://apopsitexnis.blogspot.gr
Μαρία(me maria), http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Μαρία Κανελλάκη, http://toapagio.blogspot.gr/

27/3/14

...μνήμες

"Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα..."


Μια όμορφη ιδέα της Petra, που σκοπό έχει ν' ανασύρουμε μνήμες από τ' όμορφο μαθητικό μας χρονοντούλαπο, να ταξιδέψουμε σε τρυφερές ηλικίες και να... καταθέσουμε συμβάντα απ' τα χρόνια της αθωότητας! 
Μ' ενθουσίασε η σκέψη της και συμμετέχω με μεγάλη μου χαρά! 

Ήταν φθινόπωρο θυμάμαι, τα τελευταία βαθύχρωμα φύλλα των δέντρων στόλιζαν τον πεζόδρομο του σχολείου κι η σιγανή βροχή πότιζε τη διψασμένη γη, που άφηνε με τη σειρά της ν' αναδύεται η υπέροχη ευωδιά απ' τα φυτά και το χώμα!

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, λοιπόν ξετυλίγεται η δική μου μαθητική ιστορία, έχοντας ένα ωραίο και μεγάλο σχολείο, με κεραμίδια, αλάνες, κούνιες, μονόζυγους τραμπάλες, κήπους, δέντρα και λουλούδια. Ήταν το στολίδι της πόλης τότε, καθ' ότι ήταν απ' τα νεότερα κτίσματα της εποχής! Το παλιό ήταν στην ίδια θέση αλλά βομβαρδίστηκε στον πόλεμο του 1940 από τους ναζί.
Το παιχνίδι το χαιρόμασταν πάρα πολύ, συμμετείχαμε μικροί μεγάλοι, άλλοτε μικτές ομάδες κι άλλοτε μόνο αγόρια ή μόνο κορίτσια κι απ' ότι θυμάμαι, ποτέ δεν μας έφτανε ο χρόνος, πάντα θέλαμε περισσότερο! Φυσικά δεν έλειπαν οι τσακωμοί οι παρεξηγήσεις, νικητές και ηττημένοι σε μόνιμη διαμάχη!

Το σχολείο ήταν τύπου μονοθέσιο όπου για όλες τις τάξεις δίδασκε ο ίδιος Δάσκαλος. Ήταν κοντός με... φαρδιά κοιλίτσα που όμως δεν τον εμπόδιζε να εξαντλεί στο άψε σβήσε τ' αμύγδαλα και τα καρύδια ακόμα κι εν μέσω μαθημάτων, που του έφερναν πεσκέσι οι μαθητές. Αν και φαλακρός, συχνά έβγαζε απ' την εσωτερική πουκαμισένια του τσέπη τη μικρή καφέ χτένα και καλλώπιζε τα λίγα του μαλλιά. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, μάλλον το έκανε από αμηχανία. Ήταν λιγομίλητος, αυστηρός κι ολίγον 
αυταρχικός. 

Τέθηκε ένας διαγωνισμός, τοπικού ενδιαφέροντος και στην προκειμένη περίπτωση, μια έκθεση, με θέμα "η αποταμίευση". Μας εξήγησε πολλές φορές, πόσο σημαντική και χρήσιμη είναι στη ζωή του ανθρώπου κ.λ.π. και πως θα βραβευθούν οι δύο καλύτερες από 5 σχολεία. Ο κάθε νικητής θα ελάμβανε από έναν κουμπαρά με κάποιο ποσόν μέσα γι' αρχή! Θέλω να κερδίσει κι ένας από εσάς φώναξε με στόμφο!

Τους κουμπαράδες τους έδινε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, και μάλιστα μια μεγάλη αφίσα του στόλιζε τον άσπρο σαγρέ τοίχο του σχολείου δίπλα στον τεράστιο χάρτη Ελλάδος που είχε τοποθετήσει με περηφάνια ο Δάσκαλος!

Όταν το είπα στους γονείς μου, είπαν κι οι δυο με μια φωνή αν τα καταφέρεις κοπελιά μου, θα σου βάλουμε κι εμείς κάτι τι. Άρχισα λοιπόν να κάνω όνειρα πως αν κερδίσω θα μαζέψω στον κουμπαρά λεφτά, για να πάρω ένα ωραίο ρολόι, που θα με βοηθούσε να  μάθω και την ώρα πιο γρήγορα!   

Εγώ στην ηλικία των 9 ετών, είχα ενθουσιαστεί γιατί μου άρεσε να γράφω εκθέσεις, να τρέχω, να ζωγραφίζω, να χορεύω και να μιλάω Αγγλικά. Αρκετές φορές άρεσαν οι εκθέσεις μου και καμάρωνα σαν παγόνι, διότι τότε ήμουνα πολύ κοντή (μετά έγινα ...η δίμετρη του 1,68) κι ανέβαινα στην εξέδρα δίπλα στο μαύρο πίνακα (που έγραφα τις ωραίες λέξεις και παρομοιώσεις μου) και τις διάβαζα μπροστά σε όλες τις τάξεις που με άκουγαν με πολύ προσοχή!
Για να να μη σας κουράζω παραδώσαμε όλοι τις εκθέσεις μας ο δάσκαλος ήταν πανευτυχής που προλάβαμε τις ημερομηνίες και περιμέναμε με αγωνία, την νίκη ή την ήττα. Είχε μετατραπεί σε καθημερινό μαρτύριο η άφιξη ή όχι του ταχυδρόμου

Όταν επί τέλους ήρθε και παρέδωσε τον φάκελο, το χαρτί έγραφε καθαρά το όνομα μου, για το 2ο βραβείο. Επειδή όμως εγώ απουσίαζα λόγω ασθένειας, εκείνος ο ... σωστός εκπαιδευτικός, ο "δάσκαλος αποφασίζω και διατάζω", δεν περίμενε να γυρίσω στο σχολείο να παραλάβω το βραβείο μου, αλλά θεώρησε δίκαιο να το δώσει στον επόμενο συμμετέχοντα και φυσικά βραβείο και κουμπαράς πήγαν αλλού! 
Εδώ ταιριάζει άλλος είχε τ' όνομα κι άλλος πήρε τη χάρη!
Με συνοπτικές διαδικασίες είπε μόνο ότι κι εκείνος ο συμμαθητής ήταν ισάξιος, άλλωστε η επιτυχία θεωρείται ότι ήταν του σχολείου!
Εγώ έπνιξα το κλάμα μου και το μόνο που ψέλλισα ήταν ότι ήθελα να τον κρατήσω στα χέρια μου κι αν το άλλο παιδί το ήθελε τόσο πολύ θα του τον έδινα. Μεταξύ μας τώρα, δεν το πίστευα, απλά, θα τον κλείδωνα στην αγκαλιά μου και θα το έβαζα στα πόδια! 
Καταλαβαίνετε όμως την απογοήτευση και το μετέπειτα κλάμα μου? 
Κυρίως για το άδικο! Από τότε το μάχομαι και το παλεύω όπου το συναντώ! Εννοείται μετά πως δεν ήθελα να ξαναπάω σχολείο για μέρες! 
Την επόμενη χρονιά πήρε μετάθεση ο συγκεκριμένος δάσκαλος κι απ' ότι μάθαινα μετά, κάθε χρόνο πήγαινε και σε άλλο σχολείο. Γιατί άραγε?
Οι γονείς μου φυσικά μου πήραν κουμπαρά και ρολόι, αλλά ποτέ δεν αντικατέστησαν την άθλια εικόνα του δασκάλου, ούτε κάλυψαν την "ήττα" του δίκιου μέσα μου! 
Όπως και να έχει τα μαθητικά μας χρόνια ήταν τα πιο ωραία και διατηρούν τα πιο σημαντικά "φυλαχτά" της μετέπειτας ζωής μας! 
με την αγάπη μου <by koko>

Οι συμμετέχοντες είναι:

Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/ 
Πεταλούδα από το blog http://http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http:http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος Άστεγη Καταληψίας θα φιλοξενηθεί από Πέτρα
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http:// akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog  http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog http://swanocean.blogspot.gr/
Aννα από το blog http:// atenizodas.blogspot.gr/2014/03/blog-post_30.html
Μαριλένα από το blog http:// marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία Άστεγη Καταληψίας θα φιλοξενηθεί από Πέτρα
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog  http:// mythoughtsnotebook.blogspot.gr  
Μarilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/
Φλώρα από το blog  http://texnistories.blogspot.gr/


κι οι φίλοι που θέλουν να δηλώσουν συμμετοχή πατάνε: Petra . 



25/3/14

1821

"Ελευθερία ή Θάνατος" 


Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, ήταν η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. 
Πολλές επαναστάσεις ξεκινούσαν ενάντια στην τουρκική κυριαρχία, αλλά είχαν περισσότερο τοπικό χαρακτήρα. 
Η επανάσταση του 1821 ήταν η μόνη που οργανώθηκε προσεκτικά από τη Φιλική Εταιρία, πολλά χρόνια πριν και δημιούργησε πολλές επαναστατικές εστίες από την Μολδοβλαχία μέχρι την Κρήτη.
Αυτά μας είναι γνωστά άλλωστε, όπως και οι ήρωες που μαρτύρησαν για την ελευθερία του έθνους, όπως οι: 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Υψηλάντης
Παπαφλέσσας
Παλαιών Πατρών Γερμανός
Εμμανουήλ Παππάς
Νικηταράς
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης
Δυοβουνιώτης
Αθ. Διάκος
Καραϊσκάκης Γεώργιος
Ζαΐμης Aνδρέας
Ανδρούτσος Οδυσσέας –
Κανάρης Κωνσταντίνος
Kουντουριώτης Γεώργιος
Καποδίστριας Ιωάννης
Μαυροκορδάτος Αλέξανδρος.
Πολυζωίδης Αναστάσιος
Μεταξάς Ανδρέας
Μπότσαρης Μάρκος
Ρήγας  Φεραίος,  Αγόρω η Αγραφιώτισσα, Δασκαλάκη Χαρίκλεια, Μαυρογένους Μαντώ, Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα, Λόρδος Βύρων, Φαβιέρος Κάρολος κ.ά. 
...και τόσοι άλλοι που θα χρειαζόταν πολλές σελίδες...

Μακάρι η θυσία τους να ωριμάζει σκέψεις και να αφυπνίζει συνειδήσεις στους εκάστοτε ταγούς και σ' εμάς, προπάντων σ' εμάς!  Όπως είπε κι ο Ezra Pound!
"Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει 
να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει"

.......................◘•◘•◘•◘•◘•◘•◘•◘........................ 


...Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου!

foto

Είθε η δύναμη της πίστης να ενισχύει την Ελπίδα μας!

Χρόνια Πολλά σε όλους σας!  <by koko>



17/3/14

διαφορές...

... και συμφιλίωση


foto
Συμβαίνει κάποιες φορές, μια διαφωνία 
μ’ ένα πρόσωπο/πρόσωπα, ή μια αμφισβήτηση, μια αντιπαράθεση ή μια αντιδικία, μια ιδιορρυθμία ή μια μικροδιαφορά, να λαθέψει η κουβέντα και στη συνέχεια να ξεφύγει!
Στο πέρασμα της όμως, κέρασε πίκρα, παράπονα, απόρριψη κι αποδοκιμασία!

Αφαίρεσε μέσ’ από τον εκνευρισμό, λογικές συμπεριφορές και ψύχραιμες οπτικές εναλλακτικές, με αποτέλεσμα ν’ απομακρυνθείς απ’ αυτό το πρόσωπο/πρόσωπα, που μέχρι χθες ήταν μέσ’ στην καθημερινότητα σου!

Στη διαδρομή του χρόνου όμως, αντιλαμβάνεσαι μια ψυχοφθόρα διαδικασία που υποκρύπτει και τη θετική πλευρά της, μέσω της νοσταλγίας και της επιθυμίας! 
Νοιώθεις την απουσία του/των ν’ απορροφά τους κραδασμούς των αντιπαραθέσεων, ν’ αποστρέφεται η εμπάθεια και ν’ ανιχνεύεις παρήγορα  μονοπάτια για να κατευνάσεις την στρεσογόνα κατάσταση!
foto
Ανακαλύπτεις ωστόσο, την αργή δουλειά κατανόησης, συμμόρφωσης κι αυτοβελτίωσης που γίνεται μέσα σου κι αρχίζεις να διαχειρίζεσαι ωφέλιμα πια, την αντίδραση σου.

Η σκέψη σου, αναθεωρεί τυχόν λάθος επιλογές, αβλεψίες και παραλήψεις εξηγήσεων ή παρεξηγήσεων, το συναίσθημα συνεργάζεται υποστηρικτικά κι αναπτύσσει την προοπτική προσέγγισης κι επανασύνδεσης!

Πέρα από τη σοβαρότητα της όποιας διαφωνίας ή αντιδικίας στη ροή μιας ζωής, αξίζει, με προσπάθεια να εξουδετερώνονται τυχόν ιδιοτέλειες, με δύναμη ψυχής και τόλμης!
Ας μην κρίνεται ως ήττα (εγωισμού) η ευαισθησία και η προσήνεια, αλλά με ζεστασιά και συμπάθεια μέσα απ’ την οδό της συμφιλίωσης να εκμαιεύσει η αποδοχή κι από τις δυο πλευρές βεβαίως! Όπως έχει πει κι ο Thích Nhất Hạnh:
"Η εφαρμογή της ειρήνης και η συμφιλίωση 
είναι από τις πιο ζωτικές και περίτεχνες ανθρώπινες ενέργειες"

foto
Αν δεν περάσουμε μέσ’ από συμπληγάδες σκέψεων, γόνιμες εκτιμήσεις και προσπάθεια κατανόησης με όλα όσα αγγίζουν τη ζωή μας, το "ρόδο" της συμφιλίωσης  δεν θ’ ανθίσει ποτέ, όχι μόνο με πρόσωπα ή καταστάσεις, αλλά π.χ.
...συμφιλίωση με τη μοναξιά μας!
...συμφιλίωση με τις αδυναμίες μας!
...συμφιλίωση με την ηλικία μας!
...συμφιλίωση με τα λάθη μας!
...συμφιλίωση Οικογενειακής/ Προσωπικής/ Ιδιωτικής & Επαγγελματικής Ζωής, κ.ο.κ.

Ακόμα κι αν κουβαλάμε τα λάθη μας, έχουμε συμφιλιωθεί με 
τα πράγματα που συνειδητά έχουμε επιλέξει στη ζωή μας!
Σημασία έχει να συσπειρώνουμε τα θετικά και να κάνουμε 
την κάθε μας μέρα σημαντική!

Καλή εβδομάδα φίλοι μου! <by koko>


10/3/14

σήμερα...

συμπληρώνει ένα χρόνο το " followkoko "!


Το followkoko, (η πρώτη μου ανάρτηση) το ξεκίνησα μέσ' από την εσωτερική μου ανάγκη να μιλήσω, να εκφραστώ και να μοιραστώ, σκέψεις, απόψεις, ανησυχίες και προβληματισμούς με... κάποιους. 
Ένοιωθα να με πνίγουν όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο μου, δίπλα μου, σ' όλους εμάς κι αποφάσισα ν' αντιδράσω μ' αυτόν τον τρόπο, να γράψω, να ψάξω και να επικοινωνήσω με γνωστούς και αγνώστους. 

Στην πορεία μιλώντας με φίλους και μη, είδα πως νιώθαμε τα ίδια πράγματα κι έτσι όλη η πίκρα, η αγανάκτηση, η οργή, αλλά κι η αναζήτηση προοπτικής και διεξόδου, άρχισε να διοχετεύεται δημιουργικά μέσ' από υπεύθυνο λόγο, κοινές αντιλήψεις και με συναισθήματα αγάπης και φιλίας, έγινε εφικτό ν' αλληλοδιατηρούμε μια ουσιαστική διαδικτυακή σχέση εδώ κι ένα χρόνο! 

Είμαι χαρούμενη που μέσ' από τον άγνωστο (για μένα) μέχρι τότε κόσμο, του διαδικτύου, γνώρισα σπουδαίες προσωπικότητες, πήρα σημαντικές ιδέες, ένοιωσα αλληλέγγυα συναισθήματα, έμαθα καινούργια πράγματα κι αποκόμισα πολλά! 
Πέρασα δημιουργικό χρόνο μαζί σας και γέμισα πνευματική και ψυχική ομορφιά! 

Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς "ΟΛΟΥΣ", που ακολουθήσατε το "followkoko" και μοιραστήκατε μαζί μου όλα όσα μας ενώνουν και όχι μόνο... 

Σ' έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά, εύχομαι η επικοινωνία και η "σχέση" μας, να συνεχίσει δυναμικά, να εξελιχθεί και ν' αντέξει στο χρόνο φίλοι μου! 

"followkoko"  λοιπόν και... 


foto




follow your .... heart










foto




follow your .... passion







foto





follow your .... dreams











foto



...and Live your Life!


"Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι.  Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε"  Μαρκ Τουαίην





...με την αγάπη μου <by koko> 


SOS * ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΚΑΕΝΙΑΧΡΟΝΟ ΣΤΕΦΑΝΟ * SOS
από το blog της γνώριμης Πέτρας, που μόλις επισκέφθηκα: 


ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 
ΧΟΝΙΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ
IBAN: GR9201714420006442122811977
swift-bic ΠΕΙΡΑΩΣ: PIRBGRAA