3/2/16

χαρά...

...ας μην αναβάλλουμε άλλο τη χαρά...

foto
“Το συναίσθημα της χαράς, αποτελεί ένα θετικό, ευχάριστο και διεγερτικό συναίσθημα. Δίνει ώθηση για ανάπτυξη κι έκφραση δημιουργικότητας, διάθεση ενθουσιασμού 
για δουλειά, για προσφορά  και συμβάλλει στην επικοινωνία μας. 
Είναι το συναίσθημα που μας κάνει να νιώθουμε ολοκληρωμένοι, ενωμένοι και συγκεντρωμένοι. Συνδέεται με τις αρμονικές σχέσεις που έχουμε με τους άλλους, 
με φίλους, με συντρόφους, με τα παιδιά μας, 
με την οικογένεια και με τους συνεργάτες μας”  όπως λένε οι ειδικοί.  
Κι όμως, στους ρυθμούς της καθημερινότητας ξεχνάμε να ζήσουμε τη χαρά, πέρα από το στρες και την κόπωση, αναβάλλουμε 
να μοιραστούμε και να βιώσουμε χαλαρές στιγμές με αγαπημένα μας πρόσωπα. 

                                             •=• • •=•=♥=•=•=♥=•=•=♥=•=•=♥=• • •=• 

Συνηθίσαμε να είμαστε δεμένοι με τα προβλήματα, τις αγωνίες, το άγχος, 
τ’ άφωτα αδιέξοδα στη ζωή μας κι αφήσαμε το συναίσθημα της χαράς ν’ απομακρύνεται.
Αυτό το υπέροχο, παρορμητικό συναίσθημα που μπορείς να το εισπράξεις 
και να φτερουγίσεις μαζί του, ακόμα κι από τις πιο μικρές λεπτομέρειες, π.χ. από ένα βιβλίο ή ένα λουλούδι, από μια ανατολή ή ένα δειλινό, από έναν περίπατο ή ένα χαμόγελο...
Ζούμε σαν να μην υπάρχει  χρόνος για χαρά.
Συμβιώνουμε με την απαισιοδοξία, τη θλίψη, με μόνιμες απαιτητικές υποχρεώσεις στον τρόπο ζωής μας που εστιάζονται καθαρά στις πιεστικές ανάγκες της εποχής και χάνουμε την ουσία της ζωής. Έτσι, φτάσαμε την ευχαρίστηση να τη θεωρούμε είδος πολυτελείας 
κι όταν συμβαίνει να μας αγγίζει, γεμίζουμε ενοχές, τις περισσότερες φορές, γιατί.... 
δεν διδαχτήκαμε ανάμεσα στ’ άλλα μας καθήκοντα ν’ αναζητούμε και τη χαρά!

•=• • •=•=♥=•=•=♥=•=•=♥=•=•=♥=• • •=• 

Όμως, εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές, στη ζωή μας κι οφείλουμε να προσπαθήσουμε 
να το αλλάξουμε αυτό, ν’ αποσύρουμε τη συναισθηματική αποξένωση του εσωτερικού μας κόσμου, να ξεριζώσουμε την κατήφεια, να διώξουμε τη θλίψη και να επαναφέρουμε 
την αληθινή αισιοδοξία και την ευχάριστη μορφή του χαμόγελου, να ζεστάνουμε 
μ’ ευφορία τα μέσα μας και να εγκαταστήσουμε γλυκά συναισθήματα χαράς 
κι ευχαρίστησης που δελεάζουν, συγκινούν και θέλγουν την πραγματική ζωή! 
Όπως μας είπε ο ποιητής Τόμας Στερνς Έλιοτ: 
“Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ορθό, ατενίζοντας κάτι 
πραγματικά ωραίο, αρκούν για να ομορφύνουν τη ζωή σου” 

foto
...ας θυμηθούμε πως ο εαυτός μας είναι πάντα παρών, ας μην αναβάλλουμε άλλο 
μια ουσιαστική αναζήτηση κι επανασύνδεση με αυτό το όμορφο και θετικό συναίσθημα
ζώντας με χαρά μ’ αισιοδοξία και ψυχική ισορροπία!
...τα γράφω μήπως και τα εμπεδώσω κι εγώ φίλοι μου... 
<by koko>


25/1/16

Η Ορχήστρα

foto

Η Ορχήστρα
Επιστρέφω σ’ εκείνες τις νύχτες
που η αγάπη ζευγάρωνε χαρές,
κι οι αναμνήσεις ραπίζουν με θρήνο
τα γιορτινά περίχωρα του χθες.

Προσπερνώ τις ουλές της ψυχής
παράκτιους δρόμους χαράς σημαδεύω
τα γυάλινα πορτραίτα κοινής ζωής
με αμυχές θρυμματίζω
τον μετέωρο κύκλο με άδειες στιγμές
δοκιμάζω να κλείσω.

Οι ώρες συρρέουν στο χρόνο
σμήνος οι θύμισες ορμούν
στο μύθο της γιορτής
ανάμεσα γλιστρά ο πόνος
κι η σιωπή νυσταγμένη μορφή
με φλέβες γυμνές
τα σύνορα οδύνης αγγίζει
με θλιμμένες, μεταξένιες ωδές!

Ξηλώνω τα ρέλια ενοχής
τις τσαλαπατημένες υποσχέσεις
δίνω ανάσες στου μυαλού τη φυλακή
με οράματα και νήπιες σκέψεις
που η ορχήστρα του ονείρου υφαίνει
μα, απείθαρχη η φωνή που κρατά το κλειδί
στη βιτρίνα του χρόνου επιμένει
πληγωμένα χαμόγελα ν’ αφήνει στη διαδρομή.

Είναι η ηχώ της πληγής σου μετέωρο τραύμα
ένα άνθος που σωπαίνει στης αγάπης το καύμα.

======•=♥=•=♥=•=♥=•=♥=•======

Με αυτό το ποίημα έλαβα μέρος στο 10ο “επετειακό” Συμπόσιο Ποίησης της μοναδικής μας Αριστέας
που πραγματικά αυτή τη φορά συμμετείχαν αριστουργήματα που ξεπέρασαν κάθε προσδοκία! 
Ευχαριστώ όλους όσους συνυπήρξαμε μέσα σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι ποίησης και στην όμορφη επετειακή γιορτή, 
που η γλυκιά πυργοδέσποινα του “η ζωή είναι ωραία ” ξέρει να διοργανώνει με καλαισθησία ήθους 
με πολιτισμική αγωγή, μ’ ευαισθησία ψυχής και όχι μόνο!
<by koko>

======•=♥=•=♥=•=♥=•=♥=•======