20/5/15

Emily Dickinson

Ελπίδα
foto
Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά  
που κουρνιάζει στην ψυχή μου
και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό
χωρίς ποτέ να σταματάει.
Και πιο γλυκά
Ακούγεται στην θύελλα
Επαίσχυντη πρέπει να είναι η καταιγίδα
που μπορεί να ταράξει το μικρό πουλί,
που κράτησε τόσους πολλούς ζεστούς.
Το έχω ακούσει στην πιο παγωμένη γη,
Και στην πιο παράξενη θάλασσα
Ωστόσο ποτέ, ούτε στην έσχατη ανάγκη,
δεν ζήτησε ούτε ψίχουλο, από μένα.

Hope 
Hope is the thing with feathers  
That perches in the soul,
And sings the tune without the words,
And never stops at all,  
And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.  
I’ve heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity, It asked a crumb of me.
Πηγή


♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥ ♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~~~

Η Έμιλι Ελίζαμπεθ Ντίκινσον (Emily Elizabeth Dickinson, 1830 - 1886), ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια. 
Ένα μικρό αφιέρωμα μιας κι έφυγε 15 Μαΐου 1830, αν και όχι τόσο διάσημη όσο ήταν εν ζωή, 
πλέον θεωρείται, μαζί με τον Ουώλτ Ουίτμαν, από τους πιο αναγνωρισμένους 
και αντιπροσωπευτικούς Αμερικανούς ποιητές του 19ου αιώνα. 
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μένοντας αποκλεισμένη στο σπίτι των γονιών της στο Άμερστ 
και ολόκληρη η εργογραφία της παρέμεινε ανέκδοτη και κρυμμένη μέχρι 
και το θάνατό της, αφού τέσσερα χρόνια μετά, δηλαδή το 1890 δημοσιεύτηκαν τα Ποιήματά της. (πηγή)

♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥ ♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~♥~~~~


...λόγω έλλειψης χρόνου και άλλων παραγόντων θ' απουσιάσω φίλοι μου, θέλω να ελπίζω για λίγο...
"τα φτερά της χαράς να σας ταξιδεύουν μαγικά "
<by koko>

10/5/15

γιορτή μητέρας,

Μάνα, Μητέρα, Μαμά,
foto
αγάπη, συναίσθημα, τρυφερότητα, 
λέξεις βουτηγμένες 
στο χρυσάφι της ψυχής μας!
Μάνα! Γη και ουρανός, η αγκαλιά της!
Μητέρα! Ήλιος και φεγγάρι, το βλέμμα της!
Μαμά! Πετράδι πολύτιμο και ιαματικό, το χάδι της!
Η αγάπη κι η στοργή της χαράζει το δρόμο του είναι μας, επωμίζεται τον μόχθο,
σαν στολίδι, "ζυμώνει" τις σκιές 
για ν' ανθίσουν φως, σμίγει χυμούς της φύσης με το αίμα της ψυχής για να ζωντανέψει ταπεινά,τη σημασία της αυτοθυσίας!  
Χρόνια πολλά σε όλες όσες νοιώθουν Μάνες, 
είτε είναι της "κοιλιάς" είτε είναι της καρδιάς, 
γιατί, η αγάπη της δεν διαχωρίζεται, γειώνεται με θεϊκή δύναμη με μητρική ευσπλαχνία, που δεν μπορεί να σβήσει ποτέ!!!

♥~~~♥~~~~♥~~~~♥~~~~♥~~~~♥~~~~♥~~~♥

... να γεύεστε την αγάπη και τ' αρώματα της...
by koko

3/5/15

Ιστορίες της Νύχτας

"Τα σημάδια που δεν είδα"


Απόψε θέλω να γράψω για ν' αποδεσμεύσω αναμνήσεις από σένα, θέλω να ξεκλειδώσω το σεντούκι του μυαλού και να σβήσω την κάθε μου σκέψη που σ' ακολουθεί κι ίσως τα καταφέρω. Δεν θα τη μακιγιάρω, δεν θα τη στολίσω, ούτε θα της φορέσω χαμόγελα  όπως κάνω συνήθως, για να παραμένεις πάλι εδώ.
Θέλω ν’ αφήσω την αλήθεια να περπατήσει ξυπόλυτη πάνω στα ερείπια που άφησες, να ματώσω για τελευταία φορά, να νοιώσω το είναι μου να διαλύεται να ταξινομήσω τα γεγονότα, μήπως και πάρω απαντήσεις. Καταλαβαίνω ότι η δική μου εξήγηση δεν είναι αρκετή και δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει τη δική σου, το κάνω όμως για να επιτρέψω
στον εαυτόν μου να  συμφιλιωθεί με τη μάταιη αναζήτηση αιτιών και λόγων.

Απόψε αισθάνομαι περισσότερο αποφασισμένη ν' απεξαρτηθώ από τ' αναπάντητα γιατί και τα ξεφτισμένα ίσως, που η αμάθητη σε υπεκφυγές, συνείδηση μου αδυνατεί
ν' απομακρύνει.
Καθισμένη  σ´ ένα παράθυρο που βλέπει μπροστά στον δρόμο, λίγα μέτρα από το μικρό μας παρκάκι, το χέρι μου αφήνεται στο ταλαιπωρημένο χαρτί και με το μολύβι της ψυχής, οι λέξεις μου καταγράφουν σκέψεις, αισθήματα, γεγονότα και φωτογραφίζουν μνήμες, μέσ' από τη δίχρονη διαδρομή της σχέσης και της αγάπης μας. 
Ακόμα προσπαθώ ν' ανακαλύψω και να μαντέψω, εκείνα τα σημάδια που δεν είδα, 
που δεν αντιλήφθηκα, που μου ξέφυγαν και σ’ απομάκρυναν από μένα. Οι μέρες μας κυλούσαν όμορφα, γεμάτες χαρά, γέλιο, έρωτα, γεμάτες αγάπη. Ένοιωθα ευτυχισμένη, κάθε μέρα γέμιζα την ψυχή μου από εσένα, από εμάς, και για δύο χρόνια ζούσα την απόλυτη ευτυχία.
Το ίδιο νόμιζα και για σένα, έτσι μου έλεγες, έτσι μου έδειχνες τουλάχιστον. 
Όσο κι αν ψάχνω, δεν βρίσκω κάτι, άφηνες μ' επιδέξιο τρόπο να φαίνονται όλα όμορφα 
κι εγώ μες τη μέθη του έρωτα να μην αντιλαμβάνομαι το παραμικρό, απ' τις επικείμενες προθέσεις σου. 
Ήταν ένα βραδάκι, σαν όλα τ' άλλα, δώσαμε ραντεβού μετά τη δουλειά για μια μικρή βόλτα στο γνωστό μας παρκάκι και μετά σπίτι μου, γιατί ήσουν πολύ κουρασμένος, 
μου είχες πει, και δεν είχες διάθεση να δούμε φίλους.
Κι ενώ πάντα με περίμενες, εκείνη τη μέρα νόμιζα πως έφτασα πρώτη, αλλά εσύ, ήδη είχες αργήσει. Δεν ανησύχησα, σε περίμενα. Αντί για σένα όμως, ήρθε ένα γραπτό σου μήνυμα, λιτό, στεγνό, απόμακρο, ξένο, 
"μη με περιμένεις, εδώ τελειώσαμε, αξίζεις πολλά, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά, μην ρωτάς γιατί, καλή τύχη"
Ξαφνικά, τα φώτα θάμπωσαν, ο δρόμος ερήμωσε, η φωνή μου τραύλιζε τ' όνομα σου και μονολογούσε απορημένα, γιατί? πνίγηκε μαζί με την ψυχή μου, στ’ αδιέξοδα της θλίψης.
Μάταια περίμενα ν' απαντήσεις στις κλήσεις και στα μηνύματα μου. 
Την επομένη κιόλας άλλαξες αριθμό, μετά έμαθα είχες φύγει μέρες απ’ το σπίτι κι απ’ τη δουλειά. Έτσι, απλά, σε μια μέρα τα τελείωσες όλα, ξαφνικά, μου άδειασες τη ζωή, 
μου πάγωσες αισθήματα, μου θόλωσες εικόνες και μνήμες. 
Χάθηκες χωρίς εξήγηση, χωρίς αντίο. Πήρες μαζί σου τα γιατί και τα διότι και μ' άφησες, σάστισμα, αμηχανία, απορία και στενοχώρια.
Πόσο άδικο για έναν άνθρωπο που σου έδωσε τα πάντα, γιατί σ’ αγάπησε πραγματικά, που ότι έλεγε κι ένοιωθε, το έκανε πράξη, που στην όποια δυσκολία η κατανόηση κι η συνδρομή του ήταν δεδομένη κι όμως, με μια άτολμη πράξη, του χάρισες πικρίες, απορίες κι ασάφειες... 
Οι αναμνήσεις χορεύουν ξανά, στο δρόμο μιας "ριζωμένης" νυχτερινής συνήθειας 
και κάθε φορά γυρεύουν σημάδια για κάποιο τεχνητό ανάχωμα ως άλλοθι, 
από συναισθηματική μου ανάγκη ή από εσωτερική διαπραγμάτευση, δεν ξέρω, 
αλλά έτσι μουδιάζω τον πόνο στ' αναπάντητα γιατί? 
Δεν ξέρω τελικά αν κατορθώσω, να ξεχάσω εσένα με την άδικη συμπεριφορά σου, ή εμένα δεμένη στην εμμονή μιας εξήγησης... απόψε πάντως δεν τα κατάφερα ...  
(...ένα απρόσωπο "αντίο" μέσ' από ένα μήνυμα, ή mail, χωρίς καμιά εξήγηση, είναι άκομψο, άτολμο απαράδεκτο, αλλά δυστυχώς συμβαίνει, στις μέρες μας 
κι έτσι εμπνεύστηκα αυτή την ιστορία. Όμως η ζωή είναι ωραία και προχωράμε παρακάτω...)

photo
"Τα σημάδια που δεν είδα" είναι η δική μου συμμετοχή, στις "Ιστορίες της νύχτας"
που είχε την έμπνευση και την ιδέα η Αριστέα (η ζωή είναι ωραία)
Πατώντας εδώ  θα βρείτε πολλές ακόμα να διαβάσετε!

Σας μεταφέρω ακριβώς τα λόγια της ώστε με σαφήνεια να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται!      
"Ιστορίες της Νύχτας.
Ιστορίες του μπαρ, του δρόμου,
της κλίνης,
γεμάτης ή άδειας.
Άφησε τη φαντασία σου να τρέξει.
Και να επιλέξεις.
Κάτι σκοτεινό.
Κάτι παρεΐστικο, κάτι μοναχικό.
Μπορεί πονεμένο.
Κάτι που θέλει να ξημερώσει, που προσμένει.
Κι αν είσαι της Ποίησης και μπορείς
τους στίχους σου με της νύχτας τα πέπλα να τυλίξεις,
πολύ θα το χαρώ να σε διαβάσω."


♥~~~♥~~~~♥~~~~♥~~~~~~~~♥~~~~~~~

<by koko>


29/4/15

το... μυστικό μου

Secret Spring Circles
 ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων με θέμα τον κύκλο 
που εμπνεύστηκε η φίλη μας Αλεξάνδρα (button on the moon
Αλεξάνδρα, σ' ευχαριστώ που ήσουν η αφορμή να νοιώσω τόσο υπέροχα συναισθήματα!

 " Το δώρο από το μυστικό μου ταίρι"

Στη μεγάλη οικογένεια της blogoγειτονιάς μας, αναπτύσσονται φιλίες, γνωριμίες, δημιουργείται, καλλιεργείται και διευρύνεται μια όμορφη παρέα.

Εκτός από τον κύκλο της ζωής, τον κύκλο του νερού, τον κύκλο των χρωμάτων, 
υπάρχει κι ο δικός μας, ο "κύκλος φιλίας", είμαστε συνοδοιπόροι σ' αυτό το όμορφο ταξίδι της blogoσφαιρας, με ανταλλαγές απόψεων, προβληματισμών, εμπειριών, με αμοιβαία σύμπνοια, με πολύχρωμη διάθεση, όπου μέσ' από κοινές ή διαφορετικές γνώμες, μα πάντα με σεβασμό "κυκλώνουμε" δρώμενα, σκέψεις και συναισθήματα.
...ακόμα κι οι ετικέτες προσεγμένες!

Η φίλη μας η Αλεξάνδρα είχε μια καλοπροαίρετη ιδέα: μια μυστική ανταλλαγή δώρων με θέμα τον κύκλο και δήλωσα να συμμετέχω κι εγώ.
Χθες λοιπόν, είχα τη χαρά να παραλάβω από το μυστικό μου ταίρι, που ήταν η γλυκιά μας Αριστέα, αυτά τα υπέροχα δώρα!
Ήταν τόσο περιποιημένα, τόσο προσεγμένα με χαρούμενο περιτύλιγμα, ακόμα κι οι ετικέτες των διευθύνσεων ήταν ιδιόχειρες, καλογραμμένες και ταιριαστές, σύμφωνα με το ύφος των δώρων και την υπέροχη καλλιτεχνική φλέβα της μοναδικής  airis
..οι καρτούλες.
Ανοίγοντας το κουτί, αναδυόταν ένα υπέροχο άρωμα κι αγωνία μου όλο και μεγάλωνε, μα τι ωραία κολώνια είναι αυτή, σκέφτομαι και βλέπω ένα σαπουνάκι με ντεκουπάζ που σκορπούσε ατίθασα το λουλουδένιο άρωμα του, σ' όλο το χώρο! Δίπλα του, ένα κομψό μπουκαλάκι, περίτεχνα τυλιγμένο (κι ήρθε ευτυχώς ακέραιο) με την τεχνική κρακελέ, υπέροχο, σε θαυμάσια σχέδια και δεν ήξερε καν, ότι τρελαίνομαι για μινιατούρες!
Όλα αυτά ήταν μαζί μ' ένα μεγάλο στρογγυλό καταπληκτικό αντικείμενο, επιμελώς προστατευμένο, όπου ξετυλίγοντας το, ανακαλύπτω ένα θεσπέσιο πιάτο τοίχου, με ανοιξιάτικο και χαρούμενο θέμα, με ρομαντικά χρώματα και καλοδουλεμένο με πολύ λεπτομέρεια, έτσι όπως η Αριστέα ξέρει τόσο έντεχνα να κάνει και να δημιουργεί!Είναι κι αυτό με την τεχνική ντεκουπάζ, με φωτοσκιάσεις, με κρακελέ δύο συστατικών, (χρειάστηκε μιάμιση μέρα μέχρι να σκάσει), μετά πράσινη πατίνα για να εμφανιστούν οι ρωγμές, γύρω - γύρω έχει χρυσή πατίνα και τέλος πέρασμα με βερνίκι. 
...μοναδικό σε ομορφιά, θέμα και τέχνη...








Μόνο που τα έγραψα κουράστηκα, σκεφτείτε, όχι να τα έφτια κιόλας. Χαίρομαι που συναντηθήκαμε πάλι Αριστέα μου, με  γέμισες πολύτιμα συναισθήματα ψυχής και Σ' ευχαριστώ πολύ!                                                            
...το υπέροχο μπουκαλάκι...

..το μυρωδάτο σαπούνι

























Ας αφουγκραστούμε, ας μοιραστούμε κι ας αφιερώνουμε αγάπη, 
στον “αέναο κύκλο της ζωής”, διότι η ζωή είναι δημιουργία,
είναι προσφορά, είναι θυσία, είναι χαρά. 
Η ίδια η ζωή είναι αγάπη, ας κρατηθούμε λοιπόν γερά, να μη σπάσει ο κύκλος!

• • • ♥ ♦ ♥ ♦ ♥ ♦ ♥ ♦ ♥ ♦ ♥ ♦ ♥ • • •

...να κυκλώνετε τη χαρά πάντα...
<by koko>

(σ.σ. ο bloger μ' έχει βασανίσει πολλές ώρες και το αποτέλεσμα δεν με ικανοποιεί, αλλά, σήμερα δεν υπακούει...) 



21/4/15

ποίηση

Συμπόσιο Ποίησης


foto
Ανθισμένα βιολιά
Στη φυλλωσιά  τ’ απομεσήμερου
στοχάζεται ο ανθός μιας βουερής ζωής.  
Ταξιδεμένος, στην άρπα του ανέμου,
σαν αχθοφόρος σκόρπιζε
το γέλιο της χαράς κι έαρ δικαίου
ωδίνες φίμωνε με ανάσα στριμωγμένη, 
τη δύναμη αλυσόδενε, 
να μη χαθεί ο δρόμος, στο συρμό που δονεί
του ονείρου την ακτή,
τώρα, πνοή να πάρει έγειρε
γλυκό κρασί αναζητά, στη θέα της ψυχής. 

Η σκέψη του, ατίθασα ξεπόρτισε 
πάνω σ’ ασπρόμαυρες σελίδες 
την άμαξα της νιότης στόλισε
με θύμισες, σιωπές, δοκιμασίες
μα ψάχνει, στη φορεσιά του χθες
το χρόνο ν’ αδειάσει μ’ εαρινές στιγμές

Κι η πεθυμιά, κρυστάλλινη φωνή
ελεημοσύνη του ήλιου αποζητά
να στρώσει αχτίδες, στα όσα στέρησε η μοίρα
να πλέξει η χλόη κι η αυγή, ελπίδα
και το τραγούδι της βροχής,
ανθόφορτα σινιάλα στου ορίζοντα το κρίμα,
τ’ όνειρο να γίνεται κλωνάρι, φως,
στα όσα ακόμα η θυσία τρεμοσβήνει, 
κι ο ανθός να εξαργυρώνει, λάμψη, κι αγάπης κρίνα
να κανακεύει το μίτο της ζωής που τ’ απομένει
έαρ στη μήτρα της ψυχής να νοιώσει
και με ανθισμένα βιολιά το θαύμα της νίκης
στη φτερούγα της γης να κυκλώσει" 



Κάπως έτσι γιορτάσαμε την άνοιξη στο 7ο Συμπόσιο Ποίησης, εκεί,  στο όμορφο, στο ζεστό, στο υπέροχο και στο γνωστό “πυργόσπιτο” της Αριστέας!
Αυτή η αξιοθαύμαστη και φιλόξενη καρδιά, που έχει ανοίξει μια “ουράνια ομπρέλα” 
με παροχές, ιδεών, με ανυστερόβουλη προσφορά, με αγάπη, με δημιουργικότητα, 
με χαρά, με τόση δοτικότητα ψυχής και κυρίως με ανιδιοτέλεια!
Μας σκόρπισε Έαρ, με όμορφα ρόδα έμπνευσης κι αγκάλιασε τα ευφάνταστα έργα μας, που ανέδειξε με περίσσια επιμέλεια, κόπο, χρόνο και βεβαίως με αδιαπραγμάτευτη περιφρούρηση στην εξέλιξη του Συμποσίου! 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην γλυκιά “πυργοδέσποινα” μα και σ’ εκείνους που έκαναν μια στάση, στα “Ανθισμένα βιολιά” με σχόλια ή χωρίς, με ψήφο ή χωρίς, δεν έχει τόση σημασία, όσο έχει για μένα, η χαρά της συμμετοχής, η απόλαυση του ταξιδιού και της διαδρομής! 

♥~~~~~~~~ ♥~~~~~~~~♥

Τ’ Ανθισμένα βιολιά, σαν γλυκιά μελωδία στ’ “απομεσήμερο” ζωής ενός (ανθού) ανθρώπου, με την τέχνη της εμπειρίας, με πείσμα, μ’ ελπίδα, και μ’ αισιοδοξία, μπορεί ακόμα να φτάσει στ' όνειρο που ίσως, να του στέρησε η μοίρα, να νοιώσει την ικανοποίηση τη γοητεία 
και γιατί όχι, να "κυκλώσει" το θαύμα της νίκης! 

♥~~~~~~~~ ♥~~~~~~~~♥
... να περνάτε μελωδικά ωραία...
<by koko>




31/3/15

ν' αγαπάς ...

...Ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι...


Η Πέτρα του Ήλιου 
foto

Ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι,
ο κόσμος αλλάζει όταν δύο εραστές φιλιούνται, 
οι πόθοι ενσαρκώνονται, η σκέψη ενσαρκώνεται, 
φτερούγες φυτρώνουν στους ώμους του σκλάβου, 
ο κόσμος είναι πραγματικός και χειροπιαστός, 
το κρασί είναι κρασί,
το ψωμί ξαναβρίσκει τη γεύση του, 
το νερό είναι νερό,
ν’ αγαπάς θα πει να μάχεσαι, 
ν’ ανοίγεις πόρτες, να παύεις να είσαι 
ένα πρωτοκολλημένο φάντασμα
καταδικασμένο στην αιώνια αλυσίδα 
από έναν κύριο απρόσωπο.
O κόσμος αλλάζει όταν δύο όντα κοιτάζονται 
κι αναγνωρίζονται,
ν’ αγαπάς θα πει να γδύνεσαι τ’ όνομα σου [...]
Octavio Paz  (Μετάφραση Γ. Μακρή, απόσπασμα από εδώ)


Με αυτό το υπέροχο απόσπασμα, του Μεξικανού συγγραφέα
σας εύχομαι Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα φίλοι μου, με Υγεία 
κι ο πυρσός της αγάπης να καίει ζεστά, λαμπερά και μελωδικά στην ψυχή σας!

♥~~~~~...βάλτε λίγο παράδεισο στη ζωή σας...~ ♥~~~~
<by koko>
... λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και άλλων παραγόντων δυσκολεύομαι να είμαι συνεπής και ζητώ συγνώμη ....

 ƸӜƷ  be happy ƸӜƷ  


25/3/15

φιλία...

"Δεν υπάρχουν ξένοι εδώ· μόνο φίλοι που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα" 
William Butler Yeats






Είναι αυτές οι συγκινήσεις που σου 
προσφέρει η επικοινωνία, μέσω των λεγομένων 
social media, δλδ. fb, tweeter, blogs κλπ.
Παλιότερα πίστευα ότι ο χώρος του διαδικτύου ήταν ένας τόπος αφιλόξενος, ψυχρός και δεν θα μπορούσε να έχει κάποια αληθινή, φιλική προσέγγιση ή προσιτή επικοινωνία, με πρόσωπα που ανταλλάσσεις απόψεις, σκέψεις, ιδέες, θέσεις, κλπ.
Σιγά σιγά όμως άλλαξα γνώμη, αφού δημιούργησα, όμορφες φιλίες που έχουν αντέξει στο χρόνο.
Με την αμεσότητα του χαρακτήρα τους και χωρίς να τους έχω δει ποτέ από κοντά, αισθάνομαι σαν να τους γνωρίζω χρόνια.
Σε μία από αυτές, θ’ αναφερθώ προσωπικά, σήμερα, (αν κι εκείνη θα διαφωνήσει), αλλά το κάνω καθαρά από δική μου εσωτερική ανάγκη. 
Είναι μια σπουδαία προσωπικότητα, με ήθος και αρχές που σπανίζουν στην εποχή μας, με αντιλήψεις και θέσεις καθάριες που χαίρουν εκτίμησης και τιμής! 
Τη θαυμάζω γιατί είναι ένα πολυτάλαντο πλάσμα με πλούσια,
καλλιεργημένη μόρφωση, με καταπληκτικές εμπνεύσεις, σε εικαστικό, καλλιτεχνικό και πνευματικό επίπεδο και όχι μόνο! 
Απ’ την αρχή της επικοινωνίας μας, με κέρδισε κι έχει κάνει τη ζωή μου πιο ωραία! 
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για εκείνην, αλλά δεν το έχετε ανάγκη, διότι τη γνωρίζετε κι εσείς πολύ καλά!  
Είναι η γλυκιά μας  Αριστέα ή airis
Μου έστειλε, (εδώ και πολύ καιρό) το δώρο που προέκυψε από την κληρωτίδα για τη συμμετοχή μου στο 6ο Συμπόσιο ποίησης, όπως κάνει πάντα, συν ένα επί πλέον! 
Όπως βλέπετε κι εσείς, είναι ένα υπέροχο 
ξύλο κοπής, ένα σαπουνάκι σαν "κόσμημα" και μια ένθερμη καρτούλα με όμορφες ευχές!
Μα είναι καταπληκτικά! Είναι πραγματικά έργα τέχνης! 
Ήδη έχουν λάβει σημαντική θέση στο σπίτι και την καρδιά μου! 
Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, αυτά τα γλυκά και υπέροχα συναισθήματα, που απλόχερα μου χάρισε και παράλληλα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ίδια! 
Αριστάκι μουΈνα μεγάλο, αληθινό κι απλό,
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" 
κι όπως είπε κι η Nikki Giovanni:
"Δεν θέλω να είμαι κοντά σου, για τις σκέψεις που μοιραζόμαστε, 
μα για τις λέξεις που ποτέ δεν χρειάζεται να πούμε" 



μ' εκτίμηση, με σεβασμό, με αγάπη
<by koko>

Η Αλεξάνδρα, (woman in blogs) έχει μια “ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων”
και μας καλεί να δοκιμάσουμε νέες εμπειρίες και να μοιραστούμε χαμόγελα!